“Normal” bir hayat için itaat etmeleri yeterliydi!
 
Dokunma, tat alma, koku alma, duyma, görme... Tek tuşla etkinleştirilen nöral implantlar. Her “hata”da başka bir duyunun engellendiği Duyuhareket projesi. Hükümet’in, gençlerin tam itaatkâr bireyler olarak yetişmesi planına ebeveynleri de ortak etmesi... Psikolojik bilimkurgu romanlarıyla sevilen İtalyan yazar Luigi Ballerini, duyuların bile bloke edilebildiği teknolojik bir toplumu kurguluyor. Ailelerin, çocuklarını itaatkâr bireyler olarak yetiştirmek uğruna duyularını açıp kapatabildiği distopik bir dünyada, güven, özgürlük ve aidiyet kavramları üzerine düşündürüyor. Duyuları bloke edilmiş gençlerin öfkesini cesur bir direniş öyküsüne dönüştürüyor.
 
“... Ne yazık ki burası dünya değil ve dünya da iyi durumda değil. Bizim gibi gençler koşullanmış halde yaşıyor; arzularını, gelecekteki kariyerleri ve önemli kişilerin çevresinde yer alma olasılığıyla takas ederek bastırmayı öğrenmişler. Anne babaları tarafından bedensel duyularıyla cezalandırılan gençler, artık kendi duygularını bile algılamaktan aciz görünüyor, arkadaşlığın ne olduğunuysa artık bilmiyorlar. Bir şeyleri değiştirmek için bir şey yapmak zorundayız...”

1600’lü yıllarda dünyaya gelen Maria çocukluğundan beri böceklerle haşır neşir olmakta ve sanatla ilgilenmektedir. Etrafındaki dünya değişirken Maria böceklerin evrelerini resmetmeye, onlarla ilgili kayıtlar tutmaya başlar. Bu ilgi sadece böceklerle sınırlı kalmaz, aynı zamanda bitkilerin dünyasını da çizgilerine dahil eder. Hollanda’dan Japonya’ya, Japonya’dan Berlin’e uzanan bir yolculuktur onunkisi. Larvanın tırtıla, tırtılın kelebeğe evrilmesi misali Maria da kendini dönüştürür, yıllarca yaşar, çağları aşar ve kendi kozasını örmenin peşine düşer.   Böcekleri Seven Kadın , her şeyden önce önüne konan engellere rağmen kendi yolunun ve tutkularının peşinden giden bir kadının özgürleşme hikâyesi. Okuru cadı avı döneminden günümüz Berlin’ine büyüleyici bir yolculuğa çıkaran zarif bir roman…   “Ahava dili ustaca kullanıyor. Okuru mikroskobik detaylara yaklaştırıp bir tırtılın titreyişini, kelebek kanadının dokunuşunu hissettiriyor.  Böcekleri Seven Kadın , dili, kurgusu ve yapısı itibariyle son derece etkileyici ve alkışlanacak bir edebiyat deneyimi sunuyor. Gerçek dünya edebiyatı budur. Bilginin, özgürlüğün, karakter gelişiminin büyük kırılımları katman katman açılıyor. Olağanüstü güzel bir roman.” -Anni Saari

“Hangisi daha zor, bilmiyorum,” dedim. “Birini aniden kaybetmek mi yoksa onu yavaş yavaş, günden güne kaybetmek mi.” Vera Ray, oğlu Daniel’a o gece son kez iyi geceler öpücüğü verdiğinden habersizdi. Oğlunu her ne kadar yalnız bırakmak istemese de gece vardiyasında çalışmak üzere otele gitmek zorundaydı. Yine oğlu Daniel için… Mayıs 1933’te Seattle nasıl karlar altındaysa seksen yıl sonra da yine karlar altındaydı. Claire Aldridge, mayıs ayında yaşanan bu olağanüstü doğa olayını araştırırken Daniel’ın hikâyesiyle karşılaşır. Hikâyenin peşine düşen Claire, adım adım ilerlerken karşılaştığı manzara karşısında şaşkınlık içerisinde kalır. Daniel, aslında sandığı kadar uzakta değildir. Birçok kitabı New York Times ve USA Today çoksatan listelerine girmiş olan Sarah Jio, sevgiyi, umudu ve umutsuzluğu kalbinizin derinliklerinde hissedeceğiniz Böğürtlen Kışı adlı kitabıyla bir kez daha okurlarıyla buluşuyor.

Nefis bir müzik duyuluyor, kim bilir hangi senfoni... Onlarca farklı enstrüman var sahnede. Kemanların esinde piyano, onun eşliğinde nefesliler giriyor devreye, hepsi aynı anda aynı notaya basarken bile farklı sesler çıkarıyorlar. Orkestranın varlığından haberdar olmasa bu sesin tek bir yerden çıktığına inanabilir insan. Melodiyi işitmeyenler Bir’i, bütünü oluşturan parçaları tek tek alıp, “Bak,” diyorlar, “Bak! Bu öteki...” Keman’ın Piyano’yu dışladığı bir sahneyi sadece komik çizgi filmlerde görebileceğimizden eminiz hâlbuki... Bütün sıfatlarının, görevlerinin ötesinde bir eğitim neferi olan Ziya Selçuk, Bölünmüş Dünya üzerine sorduğu sorular ve aradığı/bulduğu cevaplarla müziğin sesini biraz daha açarak yüzlerimizi sahneye dönmemizi sağlıyor. “...Her şey ama her şey zıtlık zannettiklerimizi fark etmemize ve oluşturmaya çalıştıkları birliği anlamamıza yardımcı olmak için bir öğretmen gibi karşımızda duruyor. Fakat biz doğadaki akış ve değişimi zıtlık zannetmenin sınırlılığını yaşıyoruz. Oysa değişim doğalsa sorun yok. Ancak değişim normatifse zıddını doğuruyor ve kendisi olmayana dönüşüyor. Bunun sonucunda değişimin iki zıt ucundan birini resmin tamamı zannediyoruz. Ama bu zıtlığı aşarak akışı bütünde görecek olan da insanın ta kendisi...”