Siyah Beyaz Mutlu Veda

“O an kalkıp ona koşabilirdi ama ayakları gelecekteki güzel günlere değil, çözemediği geçmişine doğru ilerliyordu. Oradaki düğümler ayaklarına dolaşmış, geleceğine yürümesine izin vermiyordu.”

Geçmişteki aşklarına takılıp kalmıştı altısı da… Şimdiki zamanda yolları kesişince hikâyeleri birbirine karıştı.

Umutla ararken ümitsizliğe düştükleri o gerçek aşk neredeydi? Otobüse yetişmeye çalışırken mi düşürmüşlerdi, paspasın altına mı süpürmüşlerdi? Kaybettikleri yerde miydi hâlâ, hiç ummadıkları birinde mi?

Hep birlikte geçmişlerine bakarken anladılar ki; bildikleri ve bilmedikleri bütün hâlleriyle aşk, gözlerinin önünde idi.

İlk Aşk Umut ettiğim onca şeyin içinden hangileri hayata geçti? Artık hayatıma akşamın gölgelerinin düşmeye başladığı yaştayım. Bende o ilkbahar

Her genç kız bir gün taç takmanın hayalini kurardı.
Flört uygulamasını indirdiğim her seferinde aynı adamla eşleşmek kadar romantik bir şey olamazdı. Aşırı seksi miydi? Evet. Yasak bölge miydi? Kesinlikle evet.
Evren benden nefret ediyor olmalıydı.

Cole Kincaid abimin en iyi arkadaşıydı ve lisedeyken ona abayı yakmıştım. Şimdiyse Heston Üniversitesi hokey takımında babamın yardımcı koçu olmak için kasabaya geri dönmüştü. Onu görünce, tamamen sönmemiş hislerim anında alevlenmişti. Ama biz mümkün değildik. Hiç olmamıştık.

Kötü bir ayrılık döneminden geçiyordum ve yeni yıla yalnız girme düşüncesi katlanılmazdı. Ben de hemen bir flört uygulaması indirdim ve kendimi silip silip tekrar indirme döngüsüne kaptırdım. Ve Cole’la eşleştim. Her seferinde.

Kış boyunca herkesten gizli takılmayı kabul ettiğimizde aramızdakilerin ciddileşmesini beklemiyordum. Ama oynadığımız küçük oyunun risklerini anlamamıştık. Koyduğumuz sınırlar bulanıklaştığında hayatlarımız kökünden değişecekti. 

Denizler dalgalanacak, akıp gidecek önümüzden. Gökyüzü başımızın üzerinden dökülüyor gibi olacak, Yüzümüze düşen yıldızları sayacağız. Ya da belki bizi bekleyen günler, Yıldızlarımızın gölgelerin arasında yitip gideceği kadar karanlık, O gölgeleri dostumuz bileceğimiz kadar çaresiz olacak. İnsanlık siyaha alışkın sevgilim, Bu zihinler, bu kalpler… Dünyalılar ışık görmemeye alışık.