Sevgiler, Carter

Edythe Amsel ilk atandığı yerden oldukça memnundu: Nebraska’nın Ceviz Tepesi’ndeki tek derslikli bir okul. Edythe, özgürlükçü, kararlı ve inançlı bir eğitimle bu küçük yerdeki öğrencilere dünyayı göstermeye hazırdı. Peki, Ceviz Tepesi, Edythe gibi bir öğretmene hazır mıydı? Ebeveynlerinin zamansız ölümünden beri yeğenlerine göz kulak olan Joel Townsend, kasaba meclisinin bir bayan öğretmenle anlaştığını duyunca oldukça heyecanlanmıştı. Çocuklar bir kadının eğitiminden faydalanabilir diye düşünüyordu. Edythe geldiği ilk hafta içinde, kullandığı tanınmamış eğitim yöntemleriyle bütün kasabayı öfkelendirmeyi başarmıştı. Joel ise onun oldukça güzel bir kadın olduğunu ve çocuklar için iyi bir anne olabileceğini düşünmekten kendini alamıyordu.

İlk Aşk Elimizdeki kibritler ile kendimizi de karşımızdakini de yakmadan ısınmak mümkün mü? Otuzlarında bir yazar olan Neve, kendisinden yaşça

Bir bütün idim ben Leyla ile. Sense Leyla’yım diyorsun. Sen Leylâ isen eğer; beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda? Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran. Ben yokum, senin tecellin var. Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki. Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin. Dış görünüşe değer verme bahsi ortadan kalktı artık. Gönül çok önceleri sana koştu canım seninle gitti. Şimdiki canım Leylâ’ya değil, Mevlâ’ya yönelik. Bir’lik yolunda seninle olmam, yanarım. Şimdi, gözümün nuru, gönlümün aydınlığı!.. Ben maskaralığa nam salmışım nam salmışım bari sen bu yola girme. İçinden çıkma namus perdesinin. Mecnun olan benim; bana yaraşır delilik, kınamışlık. Şimdi git, aşk töresini, âşıklık geleneğini, maşuk gidişatını bozma. Gir şimdi, ey vefalı! Açtırma kötü söz arayanların dudaklarını; sakız verme dedikodu arayanların ağızlarına. Beni aramaya çıktığını âleme bildirip deliliğine ferman yazdırma. Kimse seni burada görmeden git. Ben ki varım; sen içimdesin, bunu bil!..

“Poyraz Sarıcalı yediğim elmadan çıkan kurttu. Tam evden çıkacakken kaçıveren kalitesiz naylon çoraptı. Lunaparklardaki hiçbir şey kazanamadığınız, para tuzağı olan o sinir bozucu oyuncaklardandı. Çok sevdiğiniz dizinin senaristinin değişmesi ve her şeyin, bütün karakterlerin mahvolmasıydı. Nefret ettiğim her şeydi kısacası.”
 
 
Pansiyonumun hemen yanı başında gece kulübü açma girişiminde bulunan bu adamdan daha ilk bakışta, hatta adını duyduğum ilk anda nefret etmiştim. Hem de bütün kalbimle ve inanılmaz bir şiddetle.
 
Eğer içinde yaşadığımız dünyanın düzenini biraz olsun kabullendiyseniz şunu bilirdiniz; böyle ani ve büyük nefretlerin yalnızca iki sonucu vardır. Ya siz silahlarınızı kuşanıp nefret ettiğiniz kişiyi mahvedersiniz ya da hiç hesapta yokken
ona âşık olursunuz ve o sizi mahveder.
 
Benim başıma hangisinin geldiğini tahmin etmek hiç de zor değil. Ama hikâyemin bütün detaylarını sizinle paylaştığımda ve nihayetinde beni yakından tanıdığınızda artık çok yakın iki arkadaş olacağımızı ve beni anlayacağınızı ümit ediyorum. Başlayalım mı?