Örtülü Köyü’ünden Şenkaya İlçesine Uzanan Aydınlık Yolun Mimarı Hüseyin Köycü ve Diğer Yönleriyle Eğitim ve Bilim Pınarı Şenkaya

Kardeşiyle sokaklarda hep
bir örnek giydirilen sen
nasıl sevmezsin eşitliği
yürürken düşen çoraplarını
aynı hizaya getirmek için
annen değil miydi önünde diz çöken

“Hava kapalıydı. Ufku, küflü demir renginde, ağır bulut yığınları eziyor, sürü sürü geçen kargalar tam hisarın üstünden uçarken sanki gizli bir kara haber götürüyorlarmış gibi acı acı bağırıyorlardı.
Palanka kapısının sağındaki beden siperinde sahipsiz bir gölge kadar sakin duran Kuru Kadı, yavaşça kımıldadı. İkindiden beri rutubetli rüzgârın altında düşünüyor; uzakta, belirsiz sisler içinde süzülen kurşuni kulelere bakıyordu. Bunların hepsi Türklerin elindeydi.”
*****
Başını Vermeyen Şehit; savaşta başı gövdesinden ayrılarak şehit düşen derviş Deli Mehmet’in, dilden dile dolaşan destansı bir hikâyesidir.

Adı: Aylin, Sevdalinka, Köprü, Nefes Nefese gibi romanlarıyla milyonlarca okur tarafından çok sevilen Ayşe Kulin öyküleriyle açıkhava’da! Kulin, kadına şiddete, yoksulluğa, sınıf farklarına, kapalı topluma edebiyatın olanaklarıyla bakmaya çağırıyor. Ayşe Kulin’in iyi bilinen yalın, sinematografik tarzıyla dokunmuş bu metinler, bir yazarın kendi ülkesine sorumlu bakışının ürünleri.

Türk öykücülüğüne ve düşünce dünyasına yeni fikirler ve boyutlar kazandırarak unutulmaz eserler veren Rasim Özdenören, öykü ve düşüncedeki istikrarlı ve güçlü konumuyla kendinden sonra gelen pek çok yazarı etkiledi. Türkçeyi doğru ve güzel kullanmadaki mahareti, insan ruhunun sırlarına vâkıf olması, gözlemciliği, ayrıntıları yakalamadaki ustalığı, dilde ve muhtevada yerli duruşu her kesimde kabul gördü. Öyküleri; özetlenemez oluşuyla, her defasında yeniyi ve yenilenmeyi yakalamasıyla dikkat çekti. Benliğimizi, bilincimizi tazeleyen, okuyucusunu tekraren kendine çağıran metinler ortaya koydu. Toplumdaki değişmeyi, yabancılaşmayı, uyumsuzluğu, modern çağın insanının dramını ve trajiğini sergilemedeki başarısıyla özgün bir yere sahip oldu. Bu özellikleriyle edebiyat ve düşün dünyamızın bilgesi olarak anıldı. Türk öykücülüğünün ve deneme yazarlığının gelmiş geçmiş en usta kalemlerinden biri olarak temayüz etti.
Pencereler; kör, sağır, dilsiz, ışıksız ve ruhsuz… Bekleyişin, arayışın remzi davetkâr pencereler… Beklemek; kavuşma umudu olmadan ama hep kavuşma iştiyakıyla beklemek…
Aşk, kavuşma iştiyakının tezahürü… Sevgili; bütün pencerelerde, her yerde aranan ama her defasında pencereleri ve kapıları âşığın yüzüne kapatan sevgili… Âşık; arayan hep arayan, bir ölü balık gibi sevgiliyi bulduğunda hayat bulacak, sevgiliyle bütünleşen âşık… Gerçekle düş arası, hayal kırıklıkları, inlemeler, ağlamalar, ciğer yangını, yanık et kokuları…
Modern öykümüzün ustası Özdenören; Kör Pencereler ’de, insanın içinde başlayan, büyüyen, yaşayan, kavuşma mümkünken imkânsıza dönüşen aşkı anlatıyor. Hayalle gerçek sarkacında yaşanan aşkın öznesinin de nesnesinin de BEN olduğunu doyumsuz üslubuyla dile getiriyor. Büyük usta, Kör Pencereler ’le sanatını her dem tazelemeye devam ediyor.