Efsunlu Gözler

Efsunlu Gözler

Lise son sınıftan, iki gün öncesine kadar her gece
rüyasında aynı gözleri görür fakat bu rüyaya bir
anlam veremezdi. O siyah gözler, efsunlu bakışlarıyla
bakardı Halil’e. En sonunda bu rüya, içsel dünyasında
gizli bir güç olmuştu. Böyle kabullenmişti ve rüyayı
görmediği gecelerin sabahında kendisinde bir eksiklik
varmış gibi hissederdi. Ama o gün köyde, o efsunlu
gözlerle karşılaştığında yine rüyada olduğunu
düşündü bir an. Gözlerini ovaladı. Bir daha baktı.
Rüyada mıyım diye kendisine cimcik attı. Evet! Rüya
değildi, gerçekti bu! Gözler, yüzünün güzelliğini
zenginleştirmiş sanki bir ceylan gibi süzülüyordu.
Boyu posu da tam kendine göreydi. Liseden itibaren
rüyalarını süsleyen bu tılsımlı gözler, nihayet ortaya
çıkmıştı. Hem de askerlik yaptığı yerde. “Ah bir daha
karşıma çıkar mıydı bu peri kızı!” diye sızlanıp
durmuştu.

“Mutlaka görmeliyim onu! Bu rüyanın bir anlamı
olmalı. Benim kaderim galiba o kız.” diye
mırıldanıyordu kendi kendine.