Dil Ve Edebiyat – Derleme 8

Koslu Hippokrates (MÖ 460-370): Tıbbı batıl inançların gölgesinden kurtarıp akli temellere dayalı bir sanata dönüştürmüş, böylece “tıbbın babası” olarak tarihe geçmeyi başarmıştır. Ortaya koyduğu anlayış zaman içinde değişik toplum ve kültürlerce benimsenmiş, hatta Galenos (MS 2. yy.) aracılığıyla Batı ve İslam ortaçağlarına aktarılarak çağdaş bilimin temellerinin atıldığı 18. yüzyıla değin etkisini sürdürmüştür. Kendisine atfedilen Hippokrates Külliyatı adlı derleme, insanın vücut yapısından hastalıkların nedenlerine, hatta uygulamada gözetilecek teknik kurallar ile ahlaki düsturlara kadar pek çok konuya değinen yaklaşık altmış metinden oluşmakta ve tıp konusunda antikçağdan günümüze ulaşan derli toplu en temel kaynak olma niteliğini taşımaktadır. Bu derlemenin gözbebeği sayılan, yüzyıllar boyu hekimlerin ellerinden düşürmediği Aforizmalar ise tıp tarihinde çığır açan Hippokrates’in tıp anlayışına aralanan bir kapıdır.

Uzun yıllardan beri okullarda kaynak kitap olarak okutulan İlkgençlik Çağına Öyküler adlı bu derleme, usta yazar Selim İleri’nin tüm edebiyat severler için hazırladığı eşsiz bir hazine..

Samipaşazâde Sezai, Hüseyin Rahmi Gürpınar, Halit Ziya Uşaklıgil, Ahmet Hikmet Müftüoğlu, Halide Edib Adıvar, Memduh Şevket Esendal, Âbdülhak Şinasi Hisar, Ömer Seyfettin, Halikarnas Balıkçısı, Refik Halit Karay, Reşat Nuri Güntekin, Yakup Kadri Karaosmanoglu, Nahit Sırrı Örik, Mahmut Yesari, Peyami Safa, Suat Derviş, Kenan Hulusi Koray, Sait Faik Abasıyanık, İlhan Tarus, Sabahattin Ali, Samet Ağaoğlu, Cahit Sıtkı Tarancı, Kemal Bilbaşar, Kemal Tahir, Fikret Ürgüp, Orhan Kemal, Orhan Veli Kanık, Cihat Burak, Haldun Taner, Peride Celal, Samim Kocagöz, Tarık Buğra, Feyyaz Kayacan, Mehmet Şeyda, Sabahattin Kudret Aksal

“’Tezler’ dünyada ve yurtta bir iç savaş döneminde doğdu. Benim söyleyebileceğim, hem tomurcuk tarlasının ve hem de iç savaş mevzilerinin rüzgârını taşıdığıdır; üslubu, hançeri hatırlatmaktadır. Bereketli yıllarda ve doğurgan bir aydın dünyasının ürünüdür.
Bir daha bu kadar dürüst ve bu kadar yeni düşüncelerle yüklü bir ansiklopediyi yazamayacağımı kabul ediyorum. İkincisi, dağda, zindanda, konaklarda, soran evlerde, en çok okunan ansiklopedidir; zor yerlerde koyu kapaklarının, elden ele geçişle yıpranmış, kırlaşmış, formunu yitirmiş eski hırkalara döndüğüne pek çok kez tanık oldum.
Okumaktan eskimiş ve yıpranmış ansiklopedileri görmek, sönmemiş bir aşkın kıvılcımını duymaktır. Bana oluyor.
‘Tezler’, üniversitelerin kuruduğu ve birdenbire kısırlaştıkları bir zaman kesitine denk geliyor. Üniversiteler, benim kitaplarımı rakip olarak görüyorlar ve haklıdırlar. Ancak ben üniversiteleri kendi rakibim olarak görmüyorum; boşlukları rakip saymayacak kadar hâlâ sınırdayım ve yazdıklarımın rakibi henüz yazmadıklarımdır.”

Yalçın Küçük Türkiye Üzerine Tezler 5’te farklı perspektiften  “Türkiye tarihi” parantezini kapatıyor. Yenilerini açmak üzere…