Bilimsel Bir Kültür Teorisi
₺0,00
Bilimsel Bir Kültür Teorisi
20. yüzyılın en önemli antropologlarından biri olan Bronislaw Malinowski, özellikle yaptığı saha araştırmalarıyla, ilkel insana karşı beslenen kötü bakış açısını yerle bir etmiştir. O döneme kadar yalnızca vahşi yaratıklar olarak görülen ilkellerin de düşünebilen varlıklar olduğunu göstererek beşerî incelemelerde büyük bir algı kırılmasına sebep olmuştur. Katılımcı gözlem yöntemini geliştirerek araştırmalarını daha güvenilir kılmış ve Viktoryen döneminin “masa başı filozofları”na ağır bir darbe vurmuştur.
Malinowski’ye göre bilim yasaların mevcudiyetini göstermekte, gözlem ve deney için bir çalışma alanı oluşturmakta ve pratik uygulama ile akademik söylem üzerinde bir kontrol sağlamaktadır. Kültür incelemelerinde insanın bedensel ihtiyaçlarının temel alınılması gerektiği bu kitapta sıkça vurgulamaktadır. İnsan yapımı nesnelerin ve fizyolojik ihtiyaçlar ile kültürel performansın arasındaki ilişki, işlev teorisiyle açıklanmakta ve bu, kültür teorisinin bilimsel incelenmesinde temel rol oynamaktadır. Malinowski’ye göre toplumsal yaşamın özü işbirliğinde yatmaktadır, bu yüzden dünyanın her yerinde insanlar örgütlü bir şekilde hareket etmektedir. Örgütlenmeyi insanlığı bir araya getiren geleneksel değerler kümesini oluşturan “kurum” kavramıyla ifade eder ve böylece, kurumsal analiz ve işlev analizi ile birlikte kültürü bilimsel bir yöntemle inceler. Bunlardan yola çıkarak Malinowski’nin vardığı sonuç şudur: “Yaşadığımız, deneyimlediğimiz ve bilimsel olarak gözlemleyebildiğimiz kadarıyla kültürün ana unsuru, insanların kalıcı gruplar halinde örgütlenmesidir.”
İlgili ürünler
Devlete Karşı Toplum
Nüfusları kırk ila birkaç bin kişi arasında değişen yüzlerce kabilenin, Güney Amerika kıtasının her metre karesini kullanarak ve ekolojik ortamla tam bir uyum içinde sürdürdükleri yaşam biçimini ilkel olarak nitelendirmek istila ve katliamla ele geçirdikleri kıtayı hızla tahrip eden Batılıların yaşamını ise uygar addetmek, inandırıcılığını çoktan yitirdi. Fransız antropolog Pierre Clastres sayesinde, ilkel toplum ile uygar toplum arasındaki ayrımı, devletsiz toplum ile devletli toplum arasındaki ayrım olarak okumak gerektiğini artık öğrenmiş bulunuyoruz. Bugün, devletsiz toplum ile devletli toplum arasındaki derin uyuşmazlığı her yönüyle ortaya koyabiliyor ve buradan devlete karşı toplum lehine birtakım sonuçlar çıkarabiliyorsak, bunu Clastres'ın antropoloji ile siyaset felsefesini büyük bir ustalıkla harmanlayan gözü pek girişimine borçluyuz. Devlet, despotluk ve kiliseden habersiz; çevreyle uyumlu ve ihtiyaçları ölçüsünde bolluk içinde yaşayan ilkel toplum; devletli toplumların Bir'e, iktidara tapan, kıyıcı, hoşgörüsüz, tahakkümcü zihniyetine, 20. yüzyıla kadar nasıl direnebilmiş ve ayakta kalabilmişti? "Söz"ün gücüne büyük önem veren ve iktidarın, eşitsizliğin kokusunu alır almaz, peygamberlerinin peşine takılıp Kötülüğün Olmadığı Ülke'yi aramaktan çekinmeyen bir toplumun bilgeliği nereden kaynaklanıyordu? Bu toplum, eşitsizliği, despotun iktidarını önlemeyi ve bütünlüğünü korumayı nasıl başarmıştı? Ve hangi talihsiz, önlenemez noktada, ilkel toplum, uygar dediğimiz bugünkü devletli topluma dönüştü? Clastres'a göre, devletin kökeni bilmecesinin çözümü, kaos-doğa-iktidar ilişkisine atfedilen anlamda yatıyor. İlkel ya da devlete karşı toplum, iktidarı, doğanın bir benzeri, toplumu kaosa sürükleyebilecek, kontrol edilemez, olumsuz bir güç olarak belirlerken; uygar ya da devletli toplum, iktidarı doğanın kaosuna son verebilecek, onu kontrol altına alabilecek, olumlu bir güç olarak gördü. İlkel toplum, doğayı mitsel-dinsel bir çerçeve içine hapsederek zararsız hale getirmeye çalışırken; uygar toplum, doğayı iktidar ve devlet aracılığıyla bir köleye dönüştürdü ve sonunda tahrip etti. Doğanın kaosundan kurtulmaya çalışan uygar toplum, şimdi kendi yarattığı uygarlığın kaosuna batmış bulunuyor. Bu durumda bir kez daha sormak istiyoruz: Vahşiler mi daha bilgeydi, biz mi daha bilgeyiz?


Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.