Zamanda yolculuk edebilseydiniz neyi değiştirirdiniz?
Kimi son bir kez görmek isterdiniz?
 
Tokyo’nun ara sokaklarından birinde, ziyaretçilerine özenle demlenen kahvelerini sunan yüz yıllık bir kafe bulunur. Yılın en sıcak gününde bile serin kalmayı başaran, yalnızca dikkatli gözlerin seçebileceği, bodrum katındaki küçük bir kafe... Öyle küçük ki üç masa ve altı sandalye ile mekân baştan başa doluyor. Duvarda ise her biri ayrı bir zamanı gösteren üç saat asılı. Etrafınıza bakındığınızda
en hafif tabirle “sıradan” olarak niteleyeceğiniz bu yerin kolaylıkla tahmin edilemeyecek bir hizmeti daha var: Zamanda yolculuk.
 
Ancak bu, o kadar da kolay değil. Öncelikle belli bir sandalyeye oturmanız gerekiyor ki o, günde sadece bir kez masadan uzaklaşıp kısa süre sonra geri dönen bir hayalete rezerve edilmiş durumda. Eğer oturmayı başarırsanız süreniz dolana kadar sandalyeden kalkamaz, kafeyi terk edemezsiniz. Bir kez daha görmeyi ümit ettiğiniz kişinin daha önce bu kafeyi ziyaret etmiş olması gerekliliği ve geçmiş ya da geleceği asla değiştiremeyeceğiniz gerçeği de cabası... Ama hepsinden önemlisi, kahve soğumadan önce geri dönmek zorunda oluşunuz.
 
Ne geçmişe ne de bugüne ait olan bir hayalete dönüşmek istemiyorsanız duvardaki antika saatlerin sesine kulak verin: “Tik-tak, tik-tak, kahve birazdan soğuyacak!”

Arkadaşlıklar, aşk, aile, okul…  Hayatınızda her şey mükemmelken, elinizdekilerin farkına tam olarak varamazsınız… On yedi yaşındaki Güneş, anne babasını ve küçük kardeşini kaybettikten sonra, yaşadığı acıların ardından hayatına devam etmek istiyordu. Güçlü olmak zorundaydı. Eski okulundan işlemediği bir suç yüzünden atılınca, kendini “Başka yere kabul edilmeyenlerin gittiği okulda” buldu. Karanlık geçmişleri olan insanların toplandığı bu okulda Güneş nasıl ayakta kalacaktı? Böyle bir okulda dost edinebilir miydi? En önemlisi, bu karanlık okulun en karanlık öğrencisi olan Demir’in karşısında kalbini koruyabilecek miydi? Ya saf, hayatı kayıplarla ve gözyaşlarıyla dolu olan Güneş, Demir’in gölgesine razı olursa? Burası, Karanlık Lise... Burası, Güneş için sadece bir başlangıç…

Epsilon Yayınevi – Kibrit Çöpü Mezarlığı Özel Baskı

“Sen olmak ne demek?"
Herkesin cevabı bambaşka olabilir ama Özgür Bal, bu soruya “Ben olmak dünyaya pembe gözlüklerimden bakmak,” dedi. Binlerce kişi bu yayını izledi. Sadece maskeli bir adam, Nam-ı diğer Wind onun yalan
söylediğinin farkındaydı. Özgür’ün renksiz olan her şeyi pembeye boyadığı dünyasına elinde siyah boyalarla sızdı. O pembe dünya, asla geri dönülmeyecek şekilde koyu renklere bulandı.