Onu Beklerken

Onu Beklerken

Etrafına baktı. Sonsuz gözü, lekesiz ufukları, donukça gözlerle kendisine
bakan yıldızları ve bütün bu haşmetin üzerinde, ta yukarıda, ayın parlak sarı
safhasını gördü. Bir adım atarak eşiği geçti, yalının geniş damındaydı. O
zaman derin bir göğüs geçirerek ve derin derin soluyarak sanki bu yaldızlı
göğü o yıldızların baygın bakışlarını, ufukların mavi şerbetini içmek, onlarla
kana kana doymak istedi. Ve ihtiyarının haricinde bir hareketle kollarını
uzatarak yukarıda, aya, o memleketinin geceler perisine bütün hasretle
kavrulmuş yüreğini veren bir vaziyetle dua ellerini kaldırdı; sanki bir hamle ile
olanca ruhunun ihtiyacını, kalbinin iştiyakını doyurmak isteyen bir
kucaklayışla kendisine uzaklardan selam getiren bu gökler melikesini
kucakladı.
Yazarlar, kalemlerinin kuvvetiyle dönemlerinin insanlar üzerinde bıraktığı
tesirin izlerini, muhayyel dünyalarını, zihinlerinde ve gönüllerinde yankı
bulmuş meseleleri kurgulayarak estetik bir biçimde okurla buluştururlar.
Sanat değeri elbette mühimdir; bunun yanı sıra eserin his, duygu ve/veya
düşünce olarak da okurla bağ kurmasını bekleriz. Söz konusu bağı, estetik bir
biçimde kurmayı başaran yazar, adını geçici dünyada ebedîleştirmiş olur. Bu
isimlerden biri Modern Türk Edebiyatı’nın kurucularından olan Halid Ziya
Uşaklıgil’dir.