Mutlu Prens

Mutlu Prens

Saz, başını kaldırdı. Evine pek bağlıydı, gerçekten onunla gelemeyecekti. Kırlangıç”Vaktimi boş yere geçirdim. Ben piramitlere gidiyorum, Allahaısmarladık,” diye haykırıpuçtu.Bütün gün uçtu, gece vakti şehre vardı. “Acaba nereye insem? İnşallah şehir benim içinhazırlıkta bulunmuştur.” dedi. Sonra yüksek sütunun üstündeki heykeli gördü. “Buradakalırım. Bol havalı, mükemmel bir yer,” diye Mutlu Prens’in tam ayakları arasına kondu.Etrafına bakıp uyumaya hazırlanırken, kendi kendine yavaşça “Yatak odam altından,” dedifakat tam başını kanatları arasına koyarken üstüne bir su damlası düştü. “Ne tuhaf şey,gökte bir tek bulut yok, yıldızlar parıl parıl parlıyor ama yine de yağmur yağıyor.Avrupa’nın kuzeyinde iklim doğrusu berbatmış,” diye haykırdı. Saz, yağmurdan hoşlanırdıama bu onun bencilliğinden başka bir şey değildi.Derken bir damla daha düştü. “Yağmurdan koruyamayacak olduktan sonra heykelesığınmanın ne lüzumu var? İyi bir baca külahı bulmalıyım,” diye uçmaya davrandı. Fakatdaha kanatlarını açmadan üçüncü bir damla düştü. Başını kaldırıp bakınca ne görsün?