Alp Arslan… Türk ve İslam tarihinin akışına yön veren sultan… Halifenin, “Dünya Hükümdarlarının Efendisi”, “İslam Ülkelerinin Sultanı”, “Dinin Parlak Tacı” diye övdüğü gerçek Müslüman, büyük devlet adamı… Malazgirt’te uğradığı yenilgi sonunda, esir değil misafir muamelesi gören Bizans imparatorunun: “Keşke onunla kardeş olsaydım…” diye hayıflandığı merhamet timsali… Müslüman Türk’e vatan topraklarının kapısını açan Anadolu fatihi… Ve Alp Arslan’a layık bir eser… Torunları okusun diye…

Ey sevgili oğullarım, torunlarım ve dahi torunlarımın torunları! İstanbul, bize atamızdan miras kalmadı. Onu bütün ruhumuzla isteyerek; kan dökerek, can vererek aldı. Bu uğurda yapmadığımız plan, kullanmadığımız teknik kalmadı. Cesaretimizle, azmimizle, zekamızla dünyayı kendimize hayran bıraktık. Size emanet bıraktığımız bu cennet parçasını bir parça bilesiniz, adeta onunla tek parça olasınız. Her biri canlı bir tarih parçası olan eserleri koruyasınız korumakla kalmayıp yenilerini yapasınız. İstanbul’un toprağında çiçekler aça, gökyüzünde kuşlar özgürce uça... her taraf temiz tutula, zinhar yollara tükürülmeye, denizler kirletilmeye. İstanbul’un mübarek toprağına düşman ayağı bastırılmaya; ecdadın ruhu inciltilmeye.