Uzun uzun karanlık gökyüzüne baktım. Bana gülümseyecek bir yıldız aradım. Yoktu... Yıldızsız gökyüzü, ışıksız, mutsuz, karanlık yüzler gibi beni korkuttu.

İyice sokuldum anneme... Üzüntüyle;

"Neden gökyüzünde hiç yıldız yok?" diyerek iç çektim.

Annem kollarıyla beni sıkıca sararak;

"Yıldızlar seni değil, içinde yaşadığımız kenti, kentin gürültüsünü terk ettiler.." dedi.

Pırıl pırıl silinmiş pencere camları buğulanıyor. Duvardaki taze badana kokusu yağmur kokusuna karışıyor. Yepyeni bir okulda yepyeni arkadaşlarla birliteyiz. Önlükle birlikte sanki çocukluğa da veda ettik. Ceket-pantolon ya da ceket-eteklerimizle gençliğe "Merhaba" diyoruz. Göz göze geliyor, birbirimizi selamlıyoruz. Sıcak bakışlar, sıcak gülüşlerle destleniyor.