Doğan Kitap – Acaip

Çünkü senin her şeyin bulaşıcıdır Güzin. Sen gülersen bakkal güler, taksici güler, elinde tavşan balonuyla yanından geçen çocuk güler, dilenci kadın güler, otobüsün camından yarı ölü yorgun yüzüyle dışarıyı izleyen dede güler, su güler, hava güler, kar güler, şehir güler, sokak güler. Sen üzüldün mü güneş bile çıkmaz. Yağmur yağar üç gün üst üste. Bulutlar bırakmaz güneşi kendini göstersin. Sen acıktın mı aşevlerinin önü, lokantaların kapısı, köftecilerin arabaları kuyruk olur. Sen şaşırırsan Güneş tutulur, Ay tutulur, gökte milyarlarca yıldır dönenen onca cismin aklı karışır. Sen seversen senin sevgin tüm dünyaya yeter. Tüm dünyadan aynaya tutulmuş ışık gibi sana geri döner.

Uzun yıllardır okumaya hasret kaldığımız türde sıcak bir aşk hikâyesi, dünyanın farklı coğrafyalarından gelmiş, birbirinden garip insanların esrarengiz hikâyeleriyle buluşuyor. Karanlık denizler, ürkütücü maceralar, mitolojik figürler, korkunç mahluklar… Hepsi birbirinden “acaip” bu hikâyeler, Ankara’nın en karanlık tarafında kalan karanlık olaylara karışıyor, içinde ne işler çevrildiğini anlayamadığımız bir çeviri bürosunda Samim ile Güzin’in sonsuz aşkına çevre oluyor.

Mahir Ünsal Eriş, serinin ilk kitabı Gaip’te araladığı sır perdesinin ardından Acaip’le ilerliyor.

Bu dünya, geçmişin anıları ve geleceğin belirsizliğiyle şekillenirken, her insan kendi
hikâyesini yazmaya çalışıyor…

Dünya Bu Kadar, küçük bir “ikindi kahvaltısı”nın etrafında şekillenen nesillerin, olayların ve duyguların iç içe geçtiği bir hikâye. Güneş’in hikâyesiyle başlayan olaylar bizi Kore Savaşı’nın tozlu yollarına, Mükerrem Hanım’ın dantellerle bezeli dünyasına, ansiklopedilerin tozlu sayfaları arasında kaybolmuş Korhan’la Fevziye’nin hayatlarına ve daha nicelerine taşıyor.
Dantel motifleri gibi işlenmiş bu hikâyelerde, gündelik hayatın sıradan gibi görünen detaylarıyla yüzleşecek, kendinizi bazen bir sofrada, bazen de kalabalıklar içinde yalnız hissedeceksiniz.

Dünya, gerçekten bu kadar mı? Yoksa daha fazlasını görebilmek için başka bir yerden mi bakmamız gerekiyor?

“Hayat o kadar kolay, çizgileri bu kadar belli bir oyun değildi maalesef. Bunlar, hayatın hakikatleriyle yüzleşecek cesareti bulunmayanların, ona katlanabilecek sabır ve tahammülü tesis etmek için uydurduğu, gerçek olmasını temenni ettiği yalanlardı sadece. Hakikat kesindi, keskin çizgileri vardı. Onu nasıl algıladığınız, nasıl yorumladığınız, nasıl olmasını istediğiniz hakikat denen şeyin umurunda bile olmazdı. Hayatla barışabilmenin tek yolu, hakikati olduğu gibi kabullenip kendini onunla yaşayabilecek şekilde eğitmekti.”   Gaip, bir kazanın ardından her şeyi unutan bir adamın, Salih Karahisarlı’nın kimlik arayışını, kendini bulma hikâyesini anlatıyor. Ama çok geçmeden derinlerde saklı aile sırlarını, geçmişin karanlık yüzünü ve sevginin sınavını da ortaya çıkarıyor. Mahir Ünsal Eriş, okuru belleğin karanlık köşelerine sürüklerken, sıradan bir ailenin sıradan olmayan sırlarını ustalıkla örüyor. Bu hikâyede her satır, geçmişle yüzleşmenin sancısını hissettiriyor…

“Şimdilerde o günleri ananlar hep ‘Sarıyaz’ diyorlar adına. Haziranın gevreyen toprak üstünde buram buram tüttüğü son demlerinde, topu topu on iki günlük bir zamandı oysa. Ama bütün bir mevsim, yıllar boyu hatırlanacak kadar yüklü geçmişti. Tarihe ‘Sarıyaz’ diye düşüldü o günler.”   Sarıyaz, okurları bir kıyı kasabasının tozlu yollarına, birbirine sarmalanmış hayatların izini sürmeye çağırıyor. Kalp kırıklıkları, umutlar ve yalnızlıkla örtülmüş bu hikâyeler, hayata dair her rengi, insanı kendine çeken bir dille anlatıyor. Bu öykülerde Mahir Ünsal Eriş’in karakterleri; sevdayla, hüsranla ve hayata tutunma çabasıyla, okura âdeta ayna görevi görüyor. Sokağın dili, evlerin sessizliğinde yankılanırken, samimiyeti ve dürüstlüğüyle Sarıyaz tanıdık ama özgün bir dünya kuruyor.   Hayatın gerçeklerine olduğu kadar insanın içsel dünyasına da dokunan, duygu dolu bu eserin her satırında merhamet ve incelik bulacak, Eriş’in içtenliğini her zamanki gibi hissedeceksiniz.

“Memleket, bahçe içinde, kırık dökük ama temiz ve tertipli, kireç boyalı, duvarlarına kızartmayla tüp gaz kokusu sinmiş tek katlı bir evdi… Uzun hem de çok uzun bir yolculuğun sonunda varılan vatan toprağı, sayısı şuncacık evi güçbela dolduracak kadar olan birkaç güler yüzlü, sevinçli insandı.”
 
Mahir Ünsal Eriş ta ilk öykülerinden bildiğimiz şehirlere, tanıdığımız insanlara geri dönüyor, başka bir ifadeyle, gurbetten kendi topraklarına... 1980 yazında Almanya’dan “memleket”e gelen bir gurbetçi ailesinin küçük kızı Münevver’in dolu dolu yaz tatilini anlatıyor Tatil Kitabı’nda.
 
Türkiye’de gurbetçi de olsanız, turist de olsanız, geçiyorken buraya şöyle bir uğrasanız da almanız gereken dersler, geçmeniz gereken sınavlar var. Minik Münevver, yabancı bir şehirde, yabancı ama canına katarcasına içten insanların arasında geçirdiği yaz tatilinde elinden düşürmediği “tatil kitabı”yla işte bu memleket sınavına hazırlanıyor.
 
Mahir Ünsal Eriş’in samimi üslubuyla yer yer gülümseten, yer yer iç sızlatan bir çocukluk hikâyesi Tatil Kitabı. Geçmiş zamanların sokağını, mahallesini, insanını özleyenlere o zamanlardan hoş bir hediye.