Wattpad fenomeni Emine Tavuz’dan

Esila, kirpik uçlarından dudaklarındaki tebessüme kadar acıdan yoğrulmuş bir kızdı. Bedenine atılan darbeler ruhunda çok büyük yaralar açmıştı. Sömürülecek tek bir yeri bile kalmadığı halde bu eziyeti çekmek zorundaydı. Ta ki Asrın’a kadar.

Asrın, genç kızın sıkışıp kaldığı bu kapanda çaresizce attığı sessiz çığlıklarını işitmişti. Fakat bir sorun vardı. Genç adam yaralı bir aslan gibiydi; sert, hırçın ve etrafı duvarlarla kaplı.

Esila, onunla tanıştığında ruhuna daha fazla acı bulaştıracaktı belki de ama tek bir an bile pişman olmayacaktı. Çünkü geçmişin, sırtlarında açtığı yaraları koparıp atmak o kadar kolay olmasa da ikisi de yalnızca birbirleri sayesinde iyileşebileceklerini fark ettiklerinde, bolca acı vaat eden hastalıklı bir ilişkinin temelleri çoktan atılmıştı.

Bitti sandıkları yerden başlayan, başladığında çoğalan, çoğaldıkça şiddetlenen bu yangın onların hem kurtuluşları hem de bitişleri olacaktı.

“Kurtarılmaya ihtiyacımız var. Asrın, bizi kurtar!

Beni ve çocukluğumu kurtar!”

Yangın. şimdi daha şiddetli...

Kıvılcım, Asrın ve Esilan'ın içine ilk kez, bir gece yarısı düştüğünde, yeni başlayan bir hikayenin iki kırık çocuğuydular.

Hiçbir şey olması gerektiği gibi değildi ama olması gerekene yakın devam ediyordu.

Ta ki o güne kadar.

Zaman onları birbirine ilikleyen bir mekanizmaya dönüşmüşken, Esila Karam yaşadıklarının gazabına uğradı ve bir gün, tavana baktığında gördüğü şey kendisi oldu.

Önce yansımaları, tavandan ona baktı.

Sonra kabuları, opnu gece yarıları uykularından etti.

Ve sanrıları, baktığı her yerde, görmekten korktuğu şey oldu.

Esila Karam, annesiyle babasının beraber işlediği bir cinayetti artık.

"Kalbinin atışını duyuyorum ve bu şarkının benim için çaldığını biliyorum. Mutluyum Asrın.”   Birbirlerini buldukları gece değişmeye başlayan hayatları, Asrın’ın Esila’ya sorduğu soruyla yol ayrımına sürüklenmişti. Sahip oldukları o derin aşkın ışığında geçen günler, bilinmezliğe doğru evrildiğinde ise hayat son kozunu oynamak için hazırlanmıştı.   Kurtulmak istediklerinde bile yakalarını bırakmayan anıları peşlerinden gelip ardı ardına felaketler yaşanmasına sebep olunca, kaçınılmaz son gerçekleşti; yaşanması hiç de sürpriz olmayan acılar sonrasında ödenen bedellere rağmen ruhlarında sönmeyen aşkın ateşiyle bir karar vermek zorunda kaldılar.   Ya onları rahatsız eden hayaletlere mahkûm olacaklar ya da sahip oldukları en değerli duyguların izinden giderek, kendi dünyalarında, kendi elleriyle ektikleri papatyalarla yaşayacaklardı.   “Bu şarkı senin sevgilim, dans et.”

Bu hikâyedeki kızın kalbi yarım… Bu hikâyedeki erkeğin kalbi delik… Bu hikâyedeki aşk hep biraz eksik…   On altı yaşında, ailesi suikaste kurban gittiğinden beri Mahşer için her şey çok değişmişti. Kısacık hayatı boyunca beklediği Duman, sahip olduğu tek tanıdık yabancı olarak yeniden karşısına çıktığında ise avucunun içindeki buzlar erimişti.    Kaderleri aynı gece değişmiş olan Mahşer ve Duman, yıllar sonra aynı amaç ile bir araya gelmişlerdi: intikam. Hayatın onlara izin verip vermeyeceğini bilmeden…   Duman… İs gibi, Nefes gibi, Günah gibi…

İndigo Kitap – Kimsesizler Matemi – Karton Kapak

İndigo Kitap – Kimsesizler Matemi 3 – İndigo Kitap

“Her kalp atışının bir hikâyesi vardı.”   Bestegül her sabah yaptığı gibi, o sabah da okula gitmek için evden ayrıldığında, kaderinin on üç diğer insanla birleşeceğini henüz bilmiyordu. O sabah metroya bindi ve son durağa kadar seyahat etti fakat son duraktan çıkamadı. Onunla beraber diğer on üç kişide metro istasyonunda mahsur kaldı ve o an ortak hikâyelerinin ilk kalp atışı  kulakları sağır etmeye başladı.   Enkaz altında mücadele etmeleri gereken şeyler vardı.   Açlık, susuzluk, özlem, keder, hüzün, ölüm...   Kalpleri korkuyla çarparken ansızın aralarından biri öldü ve diğerleri de ilginç sebeplerle onu bir bir takip etti. Tüm bu ölümler kalplerinde ve beyinlerinde derin izler bırakırken, yapabildikleri tek şey enkaz altından kurtarılmayı beklemek oldu.   Şimdi birimiz buradan çıkacak, kurtulacak. Çekildiğimiz fotoğrafları alıp bir çerçeveye koyacak, çerçeveyi bir duvara asacak, geçip karşısına bizi izleyecek. Zaman o anda donacak. Şimdi birimiz sağ kalacak ama solu ölmüş olacak. Birimiz, birimizin duvarına asılmış bir çerçevenin içinde yaşlanacağız. Birimiz için şarkı bitecek, fakat her ikimiz de dans etmeyi bırakacağız.   Anlıyor musun? Anlamıyorsun. Çünkü beni duymayı bıraktın. Zaten, ben de konuşmayı...

Epsilon Yayınevi – Yere Yakın Yıldızlara Uzak – Ciltli