Zackarina ile altın parıltılı Kumkurdu’nun ilk kitapta başlayan dostlukları sürüyor. Åsa Lind yine hikâyecikleri inciler gibi diziyor peş peşe. Neler yok ki bu hikâyelerde: Aşk, anlar, ölüm, gerçek... hatta sivrisinekler ve minik bir fare... Kumkurdu ile vakit geçirmek her zamanki gibi çok zevkli! – Annemle babam bugün kitap okuyorlar, dedi Zackarina. Oturuyor da oturuyor, okuyor da okuyorlar. Kumkurdu başını kaldırdı. Kulaklarını dikti. – Öyle mi? dedi. Kitap mı okuyorlar? – Evet, dedi Zackarina. Kumkurdu çok ilgilenmişti. Evde ne tür kitaplar olduğunu öğrenmek istedi. Kalın mıydı, ince mi? Ne renktiler? Ve nasıl koktuklarını da merak etmişti ve nasıl ses çıkarıyor lardı; örneğin üzerlerine vurulduğunda, ya da yaprakları karıştırılırken. – Sen kitaplardan hoşlanıyorsun bak›yorum, dedi Zackarina. Kumkurdu ona şaşkınlıkla baktı. – Sen ne diyorsun? dedi. Onları ben yapıyorum!

'- Sonra? dedi Zackarinaç - Taş oldum, dedi Kumkurdu. Daha doğrusu bir parça granit - Taş olmak sıkıcı bir şey olmalı, dedi Zackarina - Hayır, çok eğlenceli dedi, Kumkurdu. Çok seyahat ediyorsun. Ve taşların, dağların doruğundan vadilere, yeryüzünün en kuzeyine nasıl seyahat ettiğini, bütün dünyayı nasıl dolaştığını anlattı...