Patron

“Stanislavski’nin tüm sistemini net bir dille anlatan bu kitap mutlaka okunmalı.”

-The Guardian

“Stanislavski çalışmalarında bir dönüm noktası… pratik veya akademik olarak oyunculukla ilgilenen herkesin okuması gereken bir yapıt.”

-Times Higher Educational Supplement

“Stanislavski üzerine birçok kitaba imza atan Benedetti, çok daha anlaşılır bir metin ortaya çıkıyor.”

-Library Journal

“Önceki çevrilerden daha bütünlüklü, daha doğru ve daha anlaşılır…”

-Richard Hornby, California Üniversitesi

“Yepyeni  bir çeviri… Stanislavski etkileyici, kışkırtıcı ve bu kitabın da doğruladığı gibi bir deha.”

-The Times

Bugüne kadar, okuyucular ve öğrenciler eksik, yanıltıcı ve okuması güç versiyonlarla yetinmek zorunda kaldı.  Hatta bazı yanlış çeviriler, sistemin yorumlanması ve öğretilmesinde belirgin çarpıklıklara yol açtı. Sonunda, Stanislavski’nin çalışması canlı, büyüleyici ve eksiksiz bir metin olarak karşınızda. Çeviride, yazarın amaçlarına sadık kalındığı gibi, günümüzün oyuncularının anlayabileceği bir dil kullanılmıştır.

Cengiz Aytmatov, Kaltay Muhammedcanov ile birlikte kaleme aldığı tiyatro oyunu Fuji-Yama’da “insan olma meselesi”ne dair güçlü ve sarsıcı sorular üzerine düşünmeye davet ediyor bizi.
Adalet, hak, güven, sevgi ve dostluk gibi kavramların sorgulandığı Fuji-Yama ile hem kendileri hem de birbirleriyle yüzleşen bir arkadaş grubunun “insan” olmaya dair içsel arayışına ortak olurken Sabur’un vaktiyle dile getirdiği soruyu bir kez de biz soruyoruz kendimize:
İnsan, nasıl bir insan olmalıdır?

‘’Oyun sanatının (dram sanatı) sınırları nerede başlayıp nerede sona ermektedir? Onu başka sanatlardan (şiir, roman, müzik gibi) ayıran nitelikler nelerdir? Tiyatro ya da kukla sahnesi, gölge ya da sinema perdesi, radyo frekansları ya da televizyon ekranı bu sanatı nasıl değiştirmektedir? Yeni anlatım araçlarının icat edilmesiyle ve toplumsal değişimlerle birlikte, oyun sanatı hangi özellikleri kazanmıştır? Oyun sanatının alt dalalrı olan, tiyatro, sinema, opera, bale, kukla, gölge oyunu, radyo oyunu arasında nasıl bir ilişki var? Bu sanatlar arasında nasıl bir etkileşim gerçekleşmiştir? Birbirlerinden yararlanmaları nasıl sonuçlar doğurmuştur? Başarılı örnekleri bize ne söyler? Bu örnekler oyunsanatbiliminin (dramaturji) yöntemleriyle irdelendiğinde nasıl sonuçlara ulaşırız? 30 yılı aşkın süre, tiyatro, sinema, yaratıcı drama ve edebiyat bölümlerinde oyun (dram) sanatı, oyunsanatbilimi (dramaturji) oyunlaştırma (dramatizasyon) ve uyarlama (adaptasyon) gibi dersler veren, Prof. Dr. Hasan Erkek, Oyun Sanatının Sınırlarında adlı kitabında, yukarıda sorduğu soruların kapılarını çalıyor. Bir yandan alanda derinleşirken öt eyandan uygulayıcılara  çizdiği yol haritalarıyla kılavuzluk yapıyor. Oyun Sanatının Sınırlarında, oyun (dram) sanatı akanında çalışan amatör ve profesyonellere, özellikle tiyatro, sinema, yaratıcı drama, yaratıcı yazarlık alanlarında çalışan genç akademisyenlere, öğretmenlere ve öğrencilere önemli katkılarda bulunacaktır.

Romanları, tiyatro oyunları ve senaryolarıyla çok yönlü bir yazar olan Tarık Buğra’nın Zafer Gaye Değildir isimli senaryosu, sonucu veya sonuca giden yoldaki çarpıcı olayları ve başarıları değil, Mustafa Kemâl’in Atatürklüğe, gerçek söylenişi ile de Türkiye’nin ve Türklüğün gerçek kurtuluşuna yöneliş dönemini anlatır.   Hiçbir zafer gaye değildir. Zafer ancak kendisinden daha büyük bir gayeyi elde etmek için belli başlı vasıtadır. Gaye fikirdir. Zafer, bir fikrin istihsal ve hizmet nisbetinde kıymet ifade eder. Bir fikrin istihsaline dayanmayan zafer payidar olamaz. O, boş bir gayrettir. Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK