Başkanlık Sistemi

“Bana, ‘Sen kimsin?’ diye sormayın. Ömrü azıcık kalmış bir ‘hiç’im.

Hiçbir şeyim ben.

Yürek vermediğiniz, ta içinize erişemez. İnsanlara baktım ki her biri kendine bir sevgili edinmiş. Kimi kadın, kimi erkek... Bazısı nefs, heves, bazısı da mal, şöhret peşinde.
Herkes sevgilisini karanlık bir kuytuya bırakıp geri dönüyor. Düşündüm… Kendime öyle bir sevgili bulayım ki, hayatımda ve sonrasında benimle olsun.

Ömrüm, özüm ve sözüm üç aşk üzerine örüldü: Allah, Peygamber ve annem. Ve bana kendini üç kelimeyle anlat deseler; yetimlik, yalnızlık ve yolculuk, derim… Babasız kalmanın acısını imanla doldurdum, yalnızlığımda Ona sığındım, yolculuğumu Habibullah’ın aşkına adadım.”

Derdin nedir?

Derdim ‘Aşk’a Yolculuk’tur.

Sinan Yağmur'un kaleminden Veysel Karani – Aşk’a Yolculuk okuyucunun önüne değerli kapılar açıyor. Herkesin yolu en az bir kez Veysel Karani'ye düşmeli ve onun alçak gönüllü; uzaktan iddasız, içine girildikçe büyüleyen büyük hikâyesinden nasiplenmeli.

Aşk olsun, terennümü ile aşk dolu okumalar...

“Okur olmanın önemi kavranmadan, yazar olmanın önemini de, durumunu da, sorununu ve sorumluluğunu da nasıl kavrayabiliriz ki?”

“Yazarın üstüne ‘Niçin yazıyorsunuz?’ diye varacağmıza, neyi nasıl yazdığına daha dikkatle baksak, hem o ‘niçin?’lerin yanıtı çıkardı ortaya, hem de, kuşkusuz içinde yaşadığı dünyadan ötürü bağrında açılan yarasının yeni bir dille dışlaştırılmış sesini daha iyi duyardık onun.”
Denemelerden, değinilerden yani “demeden” hiç uzak kalmıyor Adalet Ağaoğlu.

Türk romanından başlayıp oyun yazarlığına, sansürden otosansüre, yazma yöntemlerinden edebiyatta cinselliğe, sinema diline, çeviriye, Márquez’den Necatigil’e ve Kafka’ya dek demeye değer bulduğu her şeye Geçerken uğruyor.

Sevinç Çokum’un olgunluk çizgisindeki hikâyelerinin toplamı olan Onlardan Kalan, fiziksel ve ruhsal değişim içerisindeki İstanbul mekânlarında dolaşıyor. Tren vagonları, dükkânlar, evler, sokaklar, bahçeler... 8o’ler ve 90’larda Beşiktaş, Etiler, Kadıköy, Beyoğlu... Doğal diyaloglar ve anlam yüklü imaj dünyalarına sahip hikâyelerde akılda yer eden karakter durumları resmediliyor. Üslubundaki derinleşmeyi yansıtan bu kitapta usta hikâyeci ve romancı Sevinç Çokum, duyular ve sezgiler üzerinden dikkatli ve hassas bir edebiyat dili vaat ediyor okuyuculara.

İhtiyar bazen sana içini dökmek isterdi. Dilini anlamazdın, çat pat, teşekkür etmeyi, iyi akşamlar demeyi öğrenmiştin. Anlarmış gibi başını sallardın, “Ya, ya” derdin. Bu yeterdi ona. Senin için o adam, büfenin üzerindeki o cansız heykelciklerden farksızdı. Bu sevimsiz, suratsız heykelciklerin ve bibloların tozunu alırken “Bu adam, bunca eşyayı ne yapacak?” diye düşünürdün.

İsmail, onların pahalı, kıymetli şeyler olduğunu söyleyince, sen de güzel bulmaya başladın. Hiç konuşmuyorlardı ama. Belki avuçlarında ısındıkça sana Almanca bir şeyler söylüyorlardı, sen duymuyordun.

Başım iki yana sallayıp ‘Yine tozlanmışsınız yaramazlar...” diyordun.

Çehov’un 1889 yılında yazdığı Orman Cini adlı oyunu, daha sonra amaçtan yoksun hayatların çarpıcı biçimde işlendiği Vanya Dayı ’ya dönu¨ştu¨. Bir çiftlikte toplanmış ve her biri kendi mutsuzluğuna gömu¨lmu¨ş karakterler, atalet içinde, can sıkıntısı ve pişmanlıkla boğuşmaktadır. Kimi yaşlılıktan mustariptir; kimi angaryalarla geçip giden ömru¨ne, kimi de kaçırılmış fırsatlara hayıflanmaktadır. Bir şeyler ellerinden kayıp gitmiştir, ama hayatlarındaki eksikliğin tam olarak ne olduğu mu¨phemliğini korur. Hiçbir sonuca varmayan iç gözlemler su¨ru¨p giderken, bu melankolik atmosferde bir “kahraman” yoktur. Vanya Dayı kayıp zamana, gerçekleşmeyen umutlara, boşa harcanan hayatlara ve imkânsız aşklara adanmıştır.