Nar çocuk – Bu Vatan Bizim Milli Şiirler

Seni yalnız bıraktım diye
Mezarından bile koşarak geliyorum eve.

Islık çalan odalarda
Konuşuyorum konuşuyorum konuşuyorum.

Uzaktan gelmişim, ağzımda sabahın çiy taneleri
Çocuklaşma diyerek çekiyorsun ağzını.

Sonra kaldırıyorum başımı, pencere değil
Sıralı kirpikler gibi çocuk ölüleri.

İnsan acısından utanır mı
Döktüğüm yaşlarla zehirleniyorum.

Bizden geçti de, demiştin, hepsi ölümün rahminde
Bu çocuklar nasıl yaşayacaklar bu ülkede.

Antakya’dayız, Vakıflı Köyü’nde kalbimizi seviyoruz
Bu iyilik içinde kimin aklına gelir ölüm.

Deniz kıyısına gidelim haydi
Mavi, göğsünde uyutur biraz korkumuzu.

İki kişilik bir yalnızlığım fotoğraflarının önünde
Birisi alıp götürdüğün, öteki bırakıp gittiğin.

Telefonun, sensin. Telefonunu alan herhangi biri, kolaylıkla sen olabilir. Sen, telefonunu aldığın kişi olabilirsin. Ve hiç kimse bir şey fark edemez, etseler de artık çok geçtir. Herkes için. Senin için de.   Ilya yedi yıllık hapis cezasının ardından Moskova’ya döner. Geçmişte her şeyi vardır; ailesi, sevgilisi, geleceği… Ne var ki bir anda, başkasının hırsları yüzünden her şeyini kaybeder. Hayatta kalabilmek ve kendini koruyabilmek için çok çabalar. Onu ayakta tutan en önemli şey, annesine ve sevgilisine yeniden kavuşma hayali olur. Tabii bir de, onu bir komployla içeri attıran polis Petya’ya karşı beslediği intikam arzusu… Sonsuz gibi gelen yedi yılın ardından eve döndüğünde Ilya’nın dünyası başına yıkılır. Annesi daha birkaç gün önce ölmüştür, sevgilisi de artık yoktur. Çaresizliğin getirdiği bir cinnet anında Petya’yı bulur ve bıçaklayıp öldürür. Artık ne parası, ne kimsesi ne de öngörebildiği bir geleceği vardır. Elindeki tek şey kendine ait olmayan bir telefondur. Fotoğraflarla, videolarla, gizli görevlerle, uzun sohbetlerle, bir ihanet ve bir de aşk hikâyesiyle, yani koskoca bir hayatla dolu bir telefon… Ilya bu hayata el koyabilir. Bir başkasının yerine geçmek hiç bu kadar kolay olmamıştı.

Nurullah Genç'in hayata armağan ettiği kelimeler, şiirin en güzel duraklarına götürüyor okuru yeniden. Kartallar uçar mı bir harâbeden Köprülerden benim yârim geçer mi Sen neden bu kadar güzelsin, bilmem Taşırsın yeryüzüne ebedî tohumları Ben ise kuruyacak bir suyun mahkûmuyum Avuçlayıp öpüyorum kumları Bir karadelikten bakarken hayat Meydan okuyanlar kim bu seraba  Söyle bana hindiba