Memleket yangın yeriydi. Genç yaşlı, kadın erkek demeden tüm toplum büyük bir kargaşanın eşiğinde, sahip olduğu her şeyi kaybetmek üzereydi.

Düşman dört bir yanda, yıllarca komşu görünenler pusuda, asker yorgun, açlık kapıdaydı...

Tüm bunlara dur demenin vakti gelmiş de geçiyordu. Anneler, babalar, gençler, çocuklar ve yaşlılar millî mücadelenin korkmaz bir neferi olarak vatanı korumak, düşmanları ülkeden kovmak ve özgür bir gelecek uğruna o büyük önderin, Mustafa Kemal'in peşinden gitmeye hazırlanıyordu.

Nice Mustafalar, Osmanlar, Aliler, Kemaller, Gazi Dedeler, Hatice Kadınlar vardı bu mücadelenin kilometre taşlarında.

Onlar umut ektiler, ışık oldular, can verdiler. Sokaklarda özgürce koşalım, rahatça uyuyalım, vatan toprağına bir tek düşman ayağı basmasın diye.

Umut Ekenler, işte o destanı yazanların hikâyesidir.

Düşler, kişinin en dokunulmaz, en tükenmez zenginliğidir. Çocukluk düşlerimiz ise bu hazinenin en ışıltılı bölümünü oluşturur. Bir çocuk için güneşle dost olmak bile çok kolaydır düşlerde. Düşlerini sevdikleriyle paylaşmak ise bir başka zenginlik katar kişiye. Cengiz, böyle bir çocuk işte. Tüm güzelliklerin yaşamında özel bir yeri var. Güneş ise en iyi dostu, arkadaşı. Gün oluyor onu kimselerle paylaşmıyor, dünyayı karanlık bürüyor. Gün oluyor kucak kucak gün ışığını sevdiklerine sunuyor. Yaşamın gizlerini keşfederken bir bir, parlak gün ışığı ona hep yol gösteriyor. Dileğim.; tüm insanların ışıl ışıl bir yolda, sevgiye, barışa, mutluluğa yürümesi. - Nur İçözü