Ökkeş can sıkıntısından ne yapacağını bilemiyordu. Çünkü ekini kaldırmışlardı. Oysa ekin günleri ne mutlu günlerdi. Ökkeş, sabahları erkenden ninesiyle birlikte kalkıyor, tan zamanı yiyecekleri, azıklarını ninesi bir sahanın içine koyuyor, sonra sahanı küçücük bir bohça yaparak Ökkeş'in eline veriyor:
"Haydi bakalım Ökkeş, yiyeceğiniz hazır," diyordu.
Ökkeş, kaynamış yumurtayı çok sevdiği için ninesine:
"İçinde yımırta da var mı nene?" diye soruyordu.
Ninesi, hiç bıkmadan, her gün aynı şeyi söylüyor!
"Koydum oğlum Ökkeşim," diyordu.
Bu kez Ökkeş, kaç tane olduğunu soruyordu.
"Nene, bir mi, iki mi, üç mü?"
Ninesi "Üç," derse, Ökkeş sevinçten havaya zıplıyor, ninesinin iki yanağından şapur şupur öpüyordu.

Ökkeş'in İstanbul'da kapıcılık yapan dayısı köye gelmişti. Beş yıl önce İstanbul'a gitmiş, orada bir kapıcılık işi bulmuş, bir daha da köye dönmemişti. Belki yine de gelmeyecekti, ama ona babasının çok hasta olduğunu yazdıkları için gelmişti. Köyde babasından başka kimsesi yoktu. Karısını da getirmediği için, hep Ökkeşlerde kalmıştı. Geldiğinin ikinci günü babası ölmüştü. Daha fazla köyde durmak istemediği için, bir akşam Ökkeş'in babasına:
"Ben artık yarın gideyim enişte," dedi.
Ökkeş'in babası da:
"Sen bilirsin," dedi.
Buna en çok Ökkeş'in canı sıkıldı. Çünkü dayısı ona ne güzel şeyler anlatıyordu. Kocaman kenti, dükkânları, kendi kendine yürüyen merdivenleri, asansörleri, otobüsleri anlatıyor, bitiremiyordu. Dayısı sustukça:
"Hı, dayı sonra?" diyordu.

Dikkavak Köyü'nün batı yamacında küçücük bir ev vardır. Bu evin, kendi gibi küçücük iki penceresi, çengelle açılıp çengelle kapanan uydurma bir kapısı vardır.
İşte bu evde Ökkeş ile Bayram Emmi oturuyorlar. Bayram Emmi, Ökkeş'in babasıdır. Annesi yoktur Ökkeş'in. Ökkeş doğduktan bir yıl sonra, köye gelen salgın bir hastalık sonucunda Ökkeş'in annesi ölmüştür. Onun için Bayram Emmi oğluna, hem ana olmuştur, hem de baba. Onu elinden geldiği kadar yetiştirmeye çalışmıştır. Zamanı gelince okula da göndermiştir. Ama nedense Ökkeş, okulu çok sevmiş olmasına rağmen on iki yaşına geldiği halde, birinci sınıftan ikinci sınıfa geçememiştir. Kendisiyle beraber birinci sınıfa yazılanlar, ilkokulu bitirdikleri halde, o hâlâ birinci sınıfta sıraların en arkasında oturmaktaydı.
"Türk'üm, doğruyum, çalışkanım!"

Ökkeş'le babası o gün sabah erkenden evden çıkarak kök kazmaya gittiler. Hayıt kökleri, çalı kökleri kışın çok güzel yanardı. Ocağı önce çalı çırpıyla tutuşturdun muydu sonra bu insan kafası büyüklüğündeki köklerden iki tane yan yana koydun muydu, artık ocağa ikide bir odun atmak gerekmezdi.
Bu kökler uzun zaman yanar, odayı ısıtırdı. Kor haline geçtikten sonra da uzun zaman öyle kalırdı. Bu korların yanına bir testi de su koyarsan, her zaman için elinin altında sıcak su bulunurdu. Artık bu suyla ister çay yap, ister kahve yap...

Ökkeş büyük kente iyice alışmıştı. Artık o koca kentin yollarını, sokaklarını öğrenmişti. Hatta birisi kendisine bir yeri sorsa, hemen işaret parmağını öne doğru uzatıyor:
"Bay emmi, şuradan gidersin, önüne sokak çıkar, çıktın değil mi sokağa, böyle yürü sağ kolunun üzerine, yürü yürü, sonra bir bakacaksın ki karşına kocaman bir alan çıkmış, işte orası! diyordu.
Ardından da ekliyordu:
"Ah emmi işim olmasa seni ben götürürdüm ya, işim var."
Ökkeş'in işi mi?
Ökkeş şimdi dolmuşta çalışıyor. Sürücü Hilmi taksisini satmış, bir dolmuş almıştı. Aldığı dolmuşla taksi durağına gelmiş, dolmuşu Ökkeş'e göstermişti. Ökkeş, dolmuşun içine girmiş, bir öndeki koltuğa, bir arkadaki koltuğa oturmuş, sonra da sürücü yerine oturmuştu. Arabanın simitini iki yana kıvırmış, sonra:
"Vııın, vıııın!" diye sesler çıkarmıştı.

Ökkeş de, arkadaşı Hasan da çalıştıkları minibüs sürücülerinden izin istemişlerdi. Zaten Hasan'ın çalıştığı minibüs onarımdaydı. Bisikletleri Şaban Usta'dan bir günlüğüne kiralamışlar, cumartesi akşamından almışlardı.
Şaban Usta:
"Bakın, ikinizi de tanıyorum, ama en çok Ökkeş'i tanıyorum," demişti. "Her ikiniz de bisikletlerimi pırıl pırıl geri getireceksiniz."
Ökkeş:
"Abov Şaban Usta," dedi, "bil ki bisiklet sanki kendi malımız, onlara öyle bakarız."
Şaban Usta sezmişti. Sordu:
"Yoksa çocuklar bisikletle yarın bir yere mi gideceksiniz?"
Ökkeş:
"Hıı," dedi. "Denize gideceğiz, Şaban Usta."
Şaban Usta, karayolunun çok tehlikeli olduğunu söyleyince, Ökkeş:
"Hani Şaban Usta, karayollarının kıyısında tozlu bir yol vardır ya, biz oradan gideceğiz," dedi.

Çocuk yazınının marka ismi Muzaffer İzgü, yine çok sevdiği çocuklar için, yine içindeki çocuğun sesini dinleyerek yepyeni öyküler yazdı.

Sizin sokağınızda da bir “bakkal amca” var mı çocuklar? Peki Benjamin’in kim olduğunu biliyor musunuz? Ya da anne tavuğun, civcivlerine kavuşmak için yumurtaların üstünde kaç gün yattığını?