Araz
Oynayacağımız tiyatro etkinliğinde ben Rapunzel’i canlandıracaktım. Elfya ile o kadar sevinmiş, öyle hazırlanmıştık ki prova üstüne prova yapıyorduk.
Evimiz bir oda bir salon olduğundan Elfya salonda devam etmemizi istedi. Annem ve babamın oyunu gördüklerinde beni sevebileceklerini söylemişti.
Korkuyordum ama yine de denemek istedim ve salona geçtim. Anneme titrek ve kısık bir sesle “Yarın tiyatroda oynayacağım oyunu size göstermek istiyorum.” deyince sızmış olan babam bir anda kan çanağı gözleri ve ağzındaki salyalarıyla bağırarak ne oynayacağımı tekrar etmemi istedi.
Ben, “Rapunzel diye bir kızı oynayacağım, saçlarım onun saçlarına benziyormuş, öğretmenim öyle söyledi.” deyince bir anda saldırmaya başladı. Yediğim ikinci tokattan sonra tek hatırladığım Elfya’nın ağlayan gözlerle bana baktığıydı.
Uyandığımda hayatım boyunca unutamayacağım o acıyla karşılaştım. Cani adam bütün saçlarımı kesmiş, başımı resmen kazımıştı. Üstelik sadece benim değil Elfya ve annemin de saçlarını kesmişti. O sabah okula gidemediğim gibi gece sabaha kadar Elfya ile hiç konuşmadan ağladık. Ağlarken bile sessizdik, hıçkırıklarımızın duyulmaması için birbirimizin ağızlarını kapatıyorduk. Duyulursa tekrardan dayak yiyeceğimizi biliyorduk. O kadar anlamsızdı ki yaşanılanlar; bir kâbusun ortasında kalmış ve bir türlü çıkamıyor gibiydik.
Allaha Emanet Ol Furkan
Allah'a emanet edilmek, Yaradan'ın rahmet yağmuruna şemsiyesiz bırakılmak, onun vereceği derde de, kedere de, ihlasa da, sınava da, huzura da layık olunabilecek sıfatta olmak demekti. Biri sende bu sıfatı görebilmişse, sen o sıfatta görülmüş olmanın hakkını vereceksin, tefekkür edeceksin, Rabb'ine teslim olacaksın. Biri seni Allah'a emanet etmişse seni görmeden ölmez. Biri seni Allah'a emanet etmişse kimse seni çalamaz. Bir insanın emanet edileceği en güvenli yer arşıâlâdır. Biri Allah'a emanet edildiğinde eksiksiz ve bozulmadan, bırakıldığı gibi geri alınır. Zeynep, giderken onu inandığı güce emanet etmişti. Furkan'ı hayatta tutan şey de işte bu oldu.
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Allah’a Emanet Ol” ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Kayıp Yüzyılın Prensesi
Sen bana neleri öğrettiğini biliyor musun?
İnsanın terk edildiğinde değil, unutulduğunda yalnızlaştığını ve unutulmanın insanoğluna verilmiş en büyük ceza olduğunu… insanı asıl yalnızlaştıranın, uzağındayken unutulmak değil, yakınındayken hatırlanmamak olduğunu…
Sen bana neleri öğrettiğini biliyor musun?
Başkalarının gözlerindeki ışığı görebilmemiz için, önce kendi gözlerimizdeki karanlığı aydınlatmamız gerektiğini. Ön yargıların insan ruhunun felçli yanı olduğunu. En çok önyargı sahibi insanların, “benim kesinlikle önyargılarım yoktur!” diyen insanlar olduğunu… yanılgı, yenilgi ve pişmanlık doğurduğunu… özgün düşünceye pranga vurduğunu… insanın kendinden ne kadar eminse, yanılmaya da o kadar yatkın olduğunu ve insanları yargılamanın, onları sevmeye engel olduğunu…
Ama en çok; insanın, tanrının kendisine bahşettiği mükemmelliği bozmayacak kadar mükemmel olmadığını öğrettin…
Rüyalarında ve masallarında başka başka hayal dünyalarının tadını çıkaranlar, bunun bedelini uyandıklarında hala aynı dünyada olmanın tahammül edilemez hafifliği ile öder.
Teşekkürler Darcy…
Prensesliğimi, bana kendi masalımdan anlattığın için…
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Kayıp Yüzyılın Prensesi" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Söz
Seyahat etttiği gemiden okyanusa düşen bir kadın akıntıya kapılmış sürüklenirken “çaresizlerin koruyucusu” Azize Rita’ya bir söz verir: Okyanustan sağ kurtulmayı başarırsa hayat hikâyesini yazacaktır.
Dışındaki deniz ona türlü tehlikeler sunarken zihninde de kişiler ve mekânlar fırtınalı bir şekilde dolaşmaya başlar. Hayatı boyunca tanıdığı insanlar hafızasının sahnesinde düzensiz biçimde boy gösterir. Pek çoğu kendi içinde bütünlüğe sahip kısa birer biyografiyle anılırken kimileri de dalları neredeyse romanın tamamına uzanan tek bir hikâyeye aittir. Böylece bir “kişiler sözlüğü” şekillenir ve hayal gücü yavaş yavaş anılarını ele geçirerek onu gerçekliğin zincirlerinden kurtarmaya başlar.
Silvina Ocampo’nun üzerinde yaklaşık yirmi beş yıl boyunca çalıştığı fantasmagorik romanı Söz yazarın deyişiyle “yazdıklarının en iyisi” ve kuşkusuz onun en yoğun kurmaca eseri.
Vazgeçtim
Aklı ve mantığı ele geçiren, aynı zamanda akla ve mantığa sığmayan bir duygunun içindeyim.
Geriye bakarak gitmeye çalışıyorum.
Kırık bir umut taşıyorum.
Aklım sende kala kala senden gidiyorum.
İnsan yarısında terk ettiği filmin sonunu merak eder mi? Ediyorum.
Tüm yelkenlerim yırtılmış ama ben hâlâ rüzgârdan medet umuyorum…
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Vazgeçtim" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Ben Bir Kelebek Sevdim
Onu içimden geldiği gibi sevmiştim. Bir gün içimden çıkıp gideceğini de bildiğim gibi. Yarısı bitti ömrümün, diğer yarısını ona adadım.
Vedaların ağırlığını gidenler belirler, kalanlara da çekmek düşer.
Bir orman yangınıymışsın meğer, ben çölüme su sanmışım. Her şeyi aldım da yanıma, bir ihanetini sığdıramadım bavula. Beni hevesimden vurduğunda suskundum. Yıkılmıştı gülüşlerimizin izleri. Hangi mutsuzluğun tekrarıydın bilemedim.
İçimde kalan son seni de al; yoksa çok özlerim…
Düştün artık gözümden, şimdi kim tutsa umurumda değil. Ben şair oldum ama senin aşkın artık şiirim değil! Sessizce kırıldım, nasıl olsa duymayacaktın.
Hayatın sona eriyor da bir ona eremiyor. Söyle kelebeğim; aşkınla yaşamak için ne kadar ölmek gerekiyor? Ey çıkmaz sokağımdaki yanlış kapı! Sana en sevdiğim yerden kırıldım! Güvenmiştim; bu da benim eksiğimmiş.
“Ben demiştim” dememek için artık bir şey demeyi bıraktım. Dünya sizin olsun, ben geçerken uğradım. Bu hayat böyle gelmiş, böyle gider. En iyi bildiğin ses bir gün sana “Yanlış numara” der.
Ah kelebeğim! İçin bir mezarlıksa nasıl durabilirsin ayakta?
Bu gemi… Bu gemi bir daha yanaşmaz o limana!
Simru
Nereden çıktın yine karşıma? Tamamlayamadığın hangi vicdansızlığın için döndün? Geçmişim olamamıştın, şimdi geleceğimde olmak için mi geldin? Artık benim için sen bir “fark etmez”sin. Fırtınada kaybolmuş bir yelkenli için rüzgârın nereden estiği önemli değildir. Geçti artık o günler… Mezarıma çiçekle gelmen, beni öldürmüş olman gerçeğini değiştirmiyor. Sessiz çığlıkları vardır kırılan kalbimizin ve onları yalnızca Allah duyar. Senin duymadığın ve hiçbir zaman duyamayacaklarından bahsediyorum. Umarım beni anlıyorsundur. Keşke biraz düşünebilseydin. Düşünmediğin için şimdi kalbin acıyor biliyor musun? Beynin düşünemediği her şeyin cezasını kalp çeker. Düşünmek beyni acıtmaz ama düşünmemek kalbi yorar. Şu hayatın bize en büyük darbesi beklediklerimizin hiçbir zaman gelmemesi, gelenlerin ise bizi hak etmemesidir. Bazı insanlar hiç başlamayan hayatlarının bitmesinden korkarlar… Neyi biriktirebilmişler ki kaybetsinler? Sen de onlardansın bana göre. Elinde avucunda hiçbir şey kalmamış ama hâlâ yitirmekten korkuyorsun. Kolların boşluğa alışmış ama benimle doldurmaya çalışıyorsun. Bitmişsin ama hiç başlamamış olduğunu anlayamamışsın. Söylenmiş sözleri duymamışsın, şimdi söylenmemişleri dinliyorsun. Göremediğin şey şuydu: Ben sana hayatımı verdim, sen onu başkasının çöpüne attın. Bana gelince… İyiyim ben. Aşkta özgürlüğün tutsaklıkla başladığını ve aynı zamanda da hayatta aşktan daha önemli şeyler olduğunu öğrendim. Mesela insan olmak… Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Simru" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Yalnızım Çünkü Sen Varsın
"Yarına kalmanın adıydı belki yanında kalmak. Yanındayken bile bile kaybolmak… Bundan zerre korkmamak. Şimdi onu özlemek bile içinde bir bedel taşıyor. Ruhuna dokunamadığın kanına dokunuyor."
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu Yalnızım Çünkü Sen Varsın ile bu kez aşktan öteye geçiyor. Başka hayatların dokunuşlarıyla tamamlanan bir karakteri doğuran Tazeoğlu, öncesiz ve sonrasızlığını keşfedecek olan Efil'in rehberliğinde histerik bunalımlara düşen talihsiz ruhlara kendinizden daha yakın olmanızı sağlıyor.
Yalnızlığımızı tek bir bedenle sınırlandırmamıza ve aşkı adadığımız kişiyle derecelendirmemize rağmen insan olarak acılarımızın benzerliğiyle aslında ne kadar da yalnız olmadığımızı göreceksiniz.
Seviyorum Deme İnanırım
Sevgi, güven ve ihanet… Bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değil. Mercan’ın geçmişinden gelen yaraları iyileştirmek için çıktığı yolculuk, sadece onu değil, çevresindekileri de derinden etkiliyor. Kendi korkularıyla yüzleşirken okura, hayatta karşılaştığı zorluklara farklı bir bakış açısıyla yaklaşmayı öğretiyor. Ama asıl soru şu: Geçmişin yükleri taşınarak mı, yoksa yüzleşilerek mi aşılır? Aşkın ve dostluğun birbirine karıştığı ince çizgiden, Mercan’ın duygusal arayışına; Barış’ın ve Elya'nın gizemli geçmişinden, hayatın en beklenmedik anlarında sunduğu derslere kadar bu kitap, aşkın ve güvenin kişisel gelişim yolculuğundaki yerini sorgulatıyor. Ve final…Her sayfada yaklaştığınız o an sizi ters köşe yapacak. Belki de her şeyin cevabı sandığınız kadar basit değil.
Romanları ve hikâyeleriyle kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Seviyorum Deme İnanırım” ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Bambaşka
Ey gül devrinden koparılan taze yara, çağlar aştım şehrinden
Kandillerinden damıtılan ecel gömleğiyle düğümlendi dilim
Toplandıkça dağıldığım şehrayin, kırk yamalı kalbimin kilidi
Kırıntılarım kuşlarla cilveleşirken bir arpa boyu yol gidemediğim
Çözülemeyen sırrın imece sarhoşluğunda tek celsedeyim, bambaşka
Başka
Bedeni çalınan bir gencin, hırsızlarla nefes kesen mücadelesi...
Romanlarımın içine girmeyi, orada yaşayan karakterlerle vakit geçirmeyi severim. Elinizdeki itirafı yazarken ise tam tersi kıyısında, köşesinde dolaştım. Yanlışlıkla atacağım sakar bir adım, hercai akıp giden azgın bir nehre kapılıp sularında boğulmama neden olabilirdi. İşlek bir caddede karşıdan karşıya geçmek gibiydi sayfalarında seyahat etmek. Her an büyük bir kamyonun altında kalabilir, eğer hâlâ can vermediysem soluğu acil serviste alabilirdim. Son noktayı koyup korkularımdan sıyrıldıktan sonra sanki kendim yazmamışım gibi bağımsız bir okuyucu gözüyle hepsini okudum. Böylesi çok daha güvenliydi. Daha ilk sayfada heyecan koluma girdi ve romanın sonuna kadar bana eşlik etti. Bazen güldüm, bazen düşündüm, bazen de ağladım. Son sayfada yazar iyi ki yazmış dedim. Buruk bir tat ruhumu titretti.
Kalemin kâğıda tutkusudur roman. Ben o tutkuyu sayfaların içinde çok defa görebildim.
Hadi buyur, kapağı arala ve ne demek istediğimi kendi gözlerinle gör. Eğer içinde kendinden bir şeyler bulursan bil ki sen de bendensin ve sende de en az benim kadar hatta benden de ziyade bir delilik var.
Unutma sınırları korumakla değil, sınırları yıkmakla başlar özgürlük...
Turgut Ülgezer
Enkaz
Her şey bir gecede yok olup gidince sabah sanki insanlık uyanmıştı. O kadar insanız ki hiçbir şeyimiz yok. O kadar insanız ki hepimiz muhtacız. Hatta yardıma koşanlar bile… O kadar çaresiz bir hâldeyiz ki hayatta kalanlar için sevinç gözyaşları döküyoruz. Oysa hepsi hayattaydı zaten.
Kimisi kolunu, kimisi bacağını kaybetmiş ama biz, hayat onlar için hâlâ devam ediyor diye seviniyoruz. Çocuğunu kaybetmiş anneler, babalar ağlamaya utanıyorlar daha büyük acıları olanları düşünerek. Yas tutmaya utanıyorlar. Dillerini, yumru oturmuş boğazlarını değil de gözlerini tutuyorlar. Bakınca anlıyorum gözlerini tutanları, onların yerine ağlamak istiyorum.
Ah, ben nasıl sarıp sarmalasam onları?
Romanları ve hikâyeleriyle kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Enkaz" kitabıyla sizi deprem gerçekleriyle yüzleştiriyor.
Kıyısızlar
Kıyısızlar, kaybedenlerin ve yalnızların kitabıdır. Ve her kaybedenin mutlaka söylemek istediği son bir sözü vardır. Katiline âşık olduğu için kaybetmeye mahkûm olan insanların hüznüne, isyanına, içsel sorgularına, çelişkilerine ve nasıl tutunamadıklarına şahitlik edeceksiniz. Kimi yaralar kapanır 'İzi' kalır, kimi yaralar kapanır 'SIZI' kalır. Romanları ve hikâyeleriyle kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Kıyısızlar" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Bukre -2
Güzellik, bakmayı bilen gözdedir sevgilim. Artık kendime layık olanı seçebiliyorum sayende. Bir insanın gözlerine bakıp, kalbini görebiliyorum her seferinde. Eskisi gibi değilim. Neden mi senden çok daha öndeyim? Herkesin dünyası kendi gördüğü kadardır sevgilim. Sen önüne bakarken, ben uzakları ezberledim. Sen olup bitenlerle ilgilenirken, ben olmayanın izindeydim. Çivi çiviyi sökermiş, yalnızlığı kanatan hüzünlü şarkılar, yalnızlığa iyi gelirmiş. İşte ben bu şekilde hayata karşı direndim. Keşke bana akıl vereceğine, aklımı alacak kadar beni sevseydin. Ben, bir çocukluk edip büyüdüm işte! Sen büyümüşsün ama doğmamışsın bile. Ben, senin doğrundum sevgili. Ötekiler gelip geçerdi. Sen doğru olanı değil, geçerli olanı seçtin. Terk etmek kazanan olmaya yeter zannettin. Bana, bir veba busesi bırakıp gittin; bak şimdi yerini başkaları aldı. Bu aşkın vebası sende, busesi bende kaldı. Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum… Ama alışacaksın biliyorum. Romanları ve hikâyeleriyle kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Bukre" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
İntikam
Kristen Simmons’ın Edgar adayı gerilim serisinin Dolandırıcılar Okulu ile başlayan çarpıcı sonu, İntikam’da öngörülemeyen bir gerçek olarak ortaya çıkıyor...
Brynn Hilder’ın, Sikawa şehrinin şımarık zengin çocuklarından annesinin eski erkek arkadaşına, bir motosiklet çetesinden bir senatörün oğluna kadar pek çok insanı kandıracak bir yeteneği vardır. Kazanılacak para ya da açığa çıkarılacak bir sır varsa bunu nasıl yapacağını iyi bilmektedir. Ayrıca Dr. O ve Vale Salonu sayesinde kendisi gibi dolandırıcılardan oluşan bir aile de bulmuştur.
Brynn ve arkadaşları, gerçeği ortaya çıkarmak için kendilerini şüphenin, aldatmanın ve ihanetin üstesinden gelmeye adarlar.
İçlerindeki en büyük dolandırıcıyla, hepsini bir araya getiren adamla mücadele etmek zorunda kalacaklardır.
Eyvallah
O benim için geçmişe anıt bırakılacak kadar değerli; geçmişte bırakılamayacak kadar gereklidir.
Unutuyorum her seferinde neresinde kalmıştık ayrılığın?
Bana geldiğin yol, aşk izlerinle doluydu. Bir dolu aşkın izini örtüyordu şiirlerin. Gelmek eylemi pörsümüştü adımlarında... Oysa ben, gelişini ‘‘milat’’ sayacak kadar başlıyordum aşka...
Yolumdan dönemediğim için değil, seninle hiçbir yolda yürüyemeyeceğimi bildiğim için gidiyorum. Yeryüzünün bütün aşkları senin ve beni unutabilirsin!
Sol yanıma yatsam seni uyusam, hep rüyada kalsam...
Ama içime dokundun bir kere. Parmak izlerin duruyor bakışlarımda. Nereye baksam senden bir iz bırakıyorum.
Ben senin, kaçmak istediğinde açabileceğin ve sonrasında dünyanın yüzüne çarpıp gidebileceğin bir kapıyım!
Gel, aç ve kaç...
Söyle sevgili şimdi hayatında bir kayıp mıyım? Bulunmaz...
Açık bir yara mıyım? Sarılmaz...
Tehlikeli bir yol muyum? Gidilmez...
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Eyvallah" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Aşkla Kal
İnsan olmaktan yorulur bazen insan. Hayat yorar, aşk yorar, yalnızlık yorar, kalabalık yorar, gelen yorar, giden yorar... Sana sunulan hiçbir şeye alışma bu yüzden. Terk edenler yorar... Daha az güvenmeye, daha az sevmeye ve daha az inanmaya tecrübe diyorlar. Ama bu tecrübe değil, tecrübeyi doğru kullanamamaktır. Daha az güvenmek, güven sorunu yaratır. Gerektiği kadar güvenmelisin. Daha az sevmek yalnızlığı getirir. Hak ettiği kadar sevmelisin. Daha az inanmak inancını zedeler. Neye ne kadar inanman gerek, onu bilmelisin.
İnsanlar terk edilerek terk etmeyi, aldanarak aldatmayı öğreniyorlar. Oysa terk edilen sadakati, aldatılan dürüstlüğü öğrenmelidir. Hayatın getirdiği sevinç ve mutlulukları nasıl kabul ediyorsak, onun sunacağı kederleri de aynı olgunlukla kabul etmeliyiz. Bu dünya bir imtihan dünyası. Kaderimize yazılan her keder, dayanma, sabretme ve inanma gücümüzü sınar. Yıkılmış, aldanmış, incinmiş, kırılmış olabilirsin. Umutların tükenmiş de olabilir. Bu kaderindir. Kader seni sürekli dener. Cevabını bilmediğini sandığın bir soru gibi gelir. Oysa Rabb'in o sorunun cevabını çoktan vermiştir. Ve onun senin durumundakilere verdiği en iyi cevap gece-gündüz ilişkisidir. Geceyi ve gündüzü düşün şimdi.
Ve şunu: Her yeni gün, bitmiş bir gecenin ardından başlar ve şahitlik ettiğimiz bitişler, göremediğimiz nelerin başlangıcıdır kim bilir...
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Aşkla Kal" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
İki Söz
İnsan olmaktan yorulur bazen insan. Hayat yorar, aşk yorar, yalnızlık yorar, kalabalık yorar, gelen yorar, giden yorar... Sana sunulan hiçbir şeye alışma bu yüzden. Terk edenler yorar... Daha az güvenmeye, daha az sevmeye ve daha az inanmaya tecrübe diyorlar. Ama bu tecrübe değil, tecrübeyi doğru kullanamamaktır. Daha az güvenmek, güven sorunu yaratır. Gerektiği kadar güvenmelisin. Daha az sevmek yalnızlığı getirir. Hak ettiği kadar sevmelisin. Daha az inanmak inancını zedeler. Neye ne kadar inanman gerek, onu bilmelisin. İnsanlar terk edilerek terk etmeyi, aldanarak aldatmayı öğreniyorlar. Oysa terk edilen sadakati, aldatılan dürüstlüğü öğrenmelidir. Hayatın getirdiği sevinç ve mutlulukları nasıl kabul ediyorsak, onun sunacağı kederleri de aynı olgunlukla kabul etmeliyiz. Bu dünya bir imtihan dünyası. Kaderimize yazılan her keder, dayanma, sabretme ve inanma gücümüzü sınar. Yıkılmış, aldanmış, incinmiş, kırılmış olabilirsin. Umutların tükenmiş de olabilir. Bu kaderindir. Kader seni sürekli dener. Cevabını bilmediğini sandığın bir soru gibi gelir. Oysa Rabb'in o sorunun cevabını çoktan vermiştir. Ve onun senin durumundakilere verdiği en iyi cevap gece-gündüz ilişkisidir. Geceyi ve gündüzü düşün şimdi. Ve şunu: Her yeni gün, bitmiş bir gecenin ardından başlar ve şahitlik ettiğimiz bitişler, göremediğimiz nelerin başlangıcıdır kim bilir...
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "İki Söz" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Susacak Var
Bir aşk, bir adamın bakışlarında nasıl sizin olabilir? Siz ki küçük bir kız çocuğusunuz; o aşkı almaya cesareti nereden bulursunuz? Diyelim ki, cesaretsizliğinizin nazıyla, siz ellerinizi açmadan adam aşkı avuçlarınıza bıraktı (içinde gözleriyle birlikte). Siz nasıl taşıyabilirsiniz adama olduğu kadar aşka da çocuk kalırken?
Ve bir yazar aşk yazmışsa sayfalara, kelimeleri daha mı anlaşılır okunur? Siz henüz adım atmadığınız halde görünen ufkunun çetrefilliğinde, yolları daha mı hızlı yürünür, gidilir? Ayrılıkla başlayan bir şarkının nakarata geldikçe vuslata ters ilerleyen sözlerinde, müziği daha mı kavuşulacakmış gibi dinlenir?
Adam kaybetmediğini bulmuş olmanın sevinciyle aşka bürünüp çocuklaşırken, siz nasıl büyürsünüz suskunluğunuzla? Gözlerinizde dağların koyuluğu, neyi görmekten korkmazsınız? Adam bilirken içinizi ve yine de dilinize yabancı rolünü oynamaya çalışırken, siz neden sessizliğinizin inadında bir “haklı’’ suretiyle “suçlu’’ repliği söylersiniz:
"Susacak Var!"
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Susacak Var" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Bukre
Güzellik, bakmayı bilen gözdedir sevgilim. Artık kendime layık olanı seçebiliyorum sayende. Bir insanın gözlerine bakıp, kalbini görebiliyorum her seferinde. Eskisi gibi değilim. Neden mi senden çok daha öndeyim? Herkesin dünyası kendi gördüğü kadardır sevgilim. Sen önüne bakarken, ben uzakları ezberledim. Sen olup bitenlerle ilgilenirken, ben olmayanın izindeydim.
Çivi çiviyi sökermiş, yalnızlığı kanatan hüzünlü şarkılar, yalnızlığa iyi gelirmiş. İşte ben bu şekilde hayata karşı direndim. Keşke bana akıl vereceğine, aklımı alacak kadar beni sevseydin. Ben, bir çocukluk edip büyüdüm işte! Sen büyümüşsün ama doğmamışsın bile.
Ben, senin doğrundum sevgili. Ötekiler gelip geçerdi. Sen doğru olanı değil, geçerli olanı seçtin. Terk etmek kazanan olmaya yeter zannettin.
Bana, bir veba busesi bırakıp gittin; bak şimdi yerini başkaları aldı. Bu aşkın vebası sende, busesi bende kaldı. Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum.
Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum… Ama alışacaksın biliyorum.
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Bukre" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
Yaralı
Prens Tristan Faasa’nın kaderi hiçbir zaman taht olmamıştı. Taht, her zaman abisi Michael’a aitti. Babaları öldüğünde Michael tahta oturmayı, Tristan da bunu çalmayı hedefliyordu. Gizli bir isyanın lideri olarak Tristan, abisinin hükmünü sona erdirmek için her şeyi yapacaktı. Ancak Michael’ın yeni nişanlısı Leydi Sara Beatreaux geldiğinde, Tristan kendini bambaşka bir savaşın ortasında buldu. Tacın mı yoksa tacı giyen kadının mı daha önemli olduğunu sorgulatacak türden bir savaşın… Sara’nın tek bir planı vardı. Kralla evlenip kendini tehlikeye atarak, Faasa soyunu bu dünyadan silecekti. Buna rağmen Yaralı Prens hiç beklediği gibi değildi. Tehlikeliydi. Yasaktı. Öldürmesi için gönderildiği adamlardan biriydi. Nefret ve tutku arasındaki çizgi incelirken sırlar açığa çıkmaya başladı. Sara, kime güvenebileceğini artık bilmiyordu. İntikamı ve asla âşık olmaması gereken düşmanı arasında kalmıştı.
Mor
Kimi seviyorsan kalbinin ülkesi orası oluyor. Sonra bir gün gözlerine bir bakıyorsun; orada yoksun! Onunla kaybettiğini onsuz nasıl bulacağını bile öğretmeden gidiyor. "Aşkın sağ olsun" diyemiyorsun. Koca bir orman yanıyor içinde ama bir tek sen kül oluyorsun. Sadece bir insanı değil kirpiklerinden hayata tutunduğun bir aşkı kaybediyorsun. Ağlıyorsun. Kimi gözyaşları yanağını ıslatırken geçmişini temizler. Temizleniyorsun. Kendini, doğuma iki canla girip yapayalnız çıkan bir anne gibi hissediyorsun. Sana ait olanı doğururken kaybediyorsun. Ama hiçbir zaman onu içinde öldüremiyorsun. Kalbinden çıkaramadığını kabrine kadar götürüyorsun. Zaten o içimizde öldüremediklerimiz değil midir bizi sevmediklerimizle yaşamaya mahkûm eden?
İnsan yalnızca mutlu olduğu zaman dilimine hayat diyor... Gerisi yaşamaya çalışmak. Unutma! Hayal ettiğin kadar hayal, gerçekleştirebildiğin kadar gerçeksindir. Bazı şeyleri değiştirebilmek içinse bildik acıları yeniden yaşaman gerekir. Ve kimsenin mutsuzluğu hayatı kadar uzun sürmemelidir.
Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Mor" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.
MOR-G kitabı ile birlikte...
