Oynayacağımız tiyatro etkinliğinde ben Rapunzel’i canlandıracaktım. Elfya ile o kadar sevinmiş, öyle hazırlanmıştık ki prova üstüne prova yapıyorduk.   Evimiz bir oda bir salon olduğundan Elfya salonda devam etmemizi istedi. Annem ve babamın oyunu gördüklerinde beni sevebileceklerini söylemişti.   Korkuyordum ama yine de denemek istedim ve salona geçtim. Anneme titrek ve kısık bir sesle “Yarın tiyatroda oynayacağım oyunu size göstermek istiyorum.” deyince sızmış olan babam bir anda kan çanağı gözleri ve ağzındaki salyalarıyla bağırarak ne oynayacağımı tekrar etmemi istedi.   Ben, “Rapunzel diye bir kızı oynayacağım, saçlarım onun saçlarına benziyormuş, öğretmenim öyle söyledi.” deyince bir anda saldırmaya başladı. Yediğim ikinci tokattan sonra tek hatırladığım Elfya’nın ağlayan gözlerle bana baktığıydı.   Uyandığımda hayatım boyunca unutamayacağım o acıyla karşılaştım. Cani adam bütün saçlarımı kesmiş, başımı resmen kazımıştı. Üstelik sadece benim değil Elfya ve annemin de saçlarını kesmişti. O sabah okula gidemediğim gibi gece sabaha kadar Elfya ile hiç konuşmadan ağladık. Ağlarken bile sessizdik, hıçkırıklarımızın duyulmaması için birbirimizin ağızlarını kapatıyorduk. Duyulursa tekrardan dayak yiyeceğimizi biliyorduk. O kadar anlamsızdı ki yaşanılanlar; bir kâbusun ortasında kalmış ve bir türlü çıkamıyor gibiydik.

Seyahat etttiği gemiden okyanusa düşen bir kadın akıntıya kapılmış sürüklenirken “çaresizlerin koruyucusu” Azize Rita’ya bir söz verir: Okyanustan sağ kurtulmayı başarırsa hayat hikâyesini yazacaktır. Dışındaki deniz ona türlü tehlikeler sunarken zihninde de kişiler ve mekânlar fırtınalı bir şekilde dolaşmaya başlar. Hayatı boyunca tanıdığı insanlar hafızasının sahnesinde düzensiz biçimde boy gösterir. Pek çoğu kendi içinde bütünlüğe sahip kısa birer biyografiyle anılırken kimileri de dalları neredeyse romanın tamamına uzanan tek bir hikâyeye aittir. Böylece bir “kişiler sözlüğü” şekillenir ve hayal gücü yavaş yavaş anılarını ele geçirerek onu gerçekliğin zincirlerinden kurtarmaya başlar. Silvina Ocampo’nun üzerinde yaklaşık yirmi beş yıl boyunca çalıştığı fantasmagorik romanı Söz yazarın deyişiyle “yazdıklarının en iyisi” ve kuşkusuz onun en yoğun kurmaca eseri.

Nereden çıktın yine karşıma? Tamamlayamadığın hangi vicdansızlığın için döndün? Geçmişim olamamıştın, şimdi geleceğimde olmak için mi geldin? Artık benim için sen bir “fark etmez”sin. Fırtınada kaybolmuş bir yelkenli için rüzgârın nereden estiği önemli değildir. Geçti artık o günler… Mezarıma çiçekle gelmen, beni öldürmüş olman gerçeğini değiştirmiyor. Sessiz çığlıkları vardır kırılan kalbimizin ve onları yalnızca Allah duyar. Senin duymadığın ve hiçbir zaman duyamayacaklarından bahsediyorum. Umarım beni anlıyorsundur. Keşke biraz düşünebilseydin. Düşünmediğin için şimdi kalbin acıyor biliyor musun? Beynin düşünemediği her şeyin cezasını kalp çeker. Düşünmek beyni acıtmaz ama düşünmemek kalbi yorar. Şu hayatın bize en büyük darbesi beklediklerimizin hiçbir zaman gelmemesi, gelenlerin ise bizi hak etmemesidir. Bazı insanlar hiç başlamayan hayatlarının bitmesinden korkarlar… Neyi biriktirebilmişler ki kaybetsinler? Sen de onlardansın bana göre. Elinde avucunda hiçbir şey kalmamış ama hâlâ yitirmekten korkuyorsun. Kolların boşluğa alışmış ama benimle doldurmaya çalışıyorsun. Bitmişsin ama hiç başlamamış olduğunu anlayamamışsın. Söylenmiş sözleri duymamışsın, şimdi söylenmemişleri dinliyorsun. Göremediğin şey şuydu: Ben sana hayatımı verdim, sen onu başkasının çöpüne attın. Bana gelince… İyiyim ben. Aşkta özgürlüğün tutsaklıkla başladığını ve aynı zamanda da hayatta aşktan daha önemli şeyler olduğunu öğrendim. Mesela insan olmak… Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Simru" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.

“Edgar Wallace’ın her romanı belli bir kalitenin üzerinde. Yazarlık yeteneği de takdire şayan.”–AGATHA CHRISTIE   Edgar Wallace, klasik cinayet romanlarının formülünün ve yapısının belirlenmesinde ve türün popülerleşmesinde önemli rol oynayan yazarlardan biri. Suat Derviş’in Türkçeye çevirdiği Esrarengiz Ev şantaj, ihanet ve cinayet dolu bir dedektif romanı.   Londra Emniyet Müdürlüğü’nden Müfettiş T. B. Smith’in işi başından aşkındır. Bunların üstüne iki adam, Smith’in komşusu olan bir milyonerin kapısının önünde vurularak öldürülmüş hâlde bulunur.   Çıkardığı tuhaf dedikodu gazetesinde şantajlar yapan gizemli bir editörün peşindeki Smith sonunda esrarengiz bir eve ulaşır. Ölen adamların bu editörle bağlantılarını da keşfedince Smith kendini her yeni ipucuyla daha da karmaşıklaşan bir labirentin içinde bulacaktır.

Sevgi, güven ve ihanet… Bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değil. Mercan’ın geçmişinden gelen yaraları iyileştirmek için çıktığı yolculuk, sadece onu değil, çevresindekileri de derinden etkiliyor. Kendi korkularıyla yüzleşirken okura, hayatta karşılaştığı zorluklara farklı bir bakış açısıyla yaklaşmayı öğretiyor. Ama asıl soru şu: Geçmişin yükleri taşınarak mı, yoksa yüzleşilerek mi aşılır? Aşkın ve dostluğun birbirine karıştığı ince çizgiden, Mercan’ın duygusal arayışına; Barış’ın ve Elya'nın gizemli geçmişinden, hayatın en beklenmedik anlarında sunduğu derslere kadar bu kitap, aşkın ve güvenin kişisel gelişim yolculuğundaki yerini sorgulatıyor. Ve final…Her sayfada yaklaştığınız o an sizi ters köşe yapacak. Belki de her şeyin cevabı sandığınız kadar basit değil. 

Romanları ve hikâyeleriyle kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Seviyorum Deme İnanırım”  ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.

Ey gül devrinden koparılan taze yara, çağlar aştım şehrinden Kandillerinden damıtılan ecel gömleğiyle düğümlendi dilim Toplandıkça dağıldığım şehrayin, kırk yamalı kalbimin kilidi Kırıntılarım kuşlarla cilveleşirken bir arpa boyu yol gidemediğim   Çözülemeyen sırrın imece sarhoşluğunda tek celsedeyim, bambaşka

Her şey bir gecede yok olup gidince sabah sanki insanlık uyanmıştı. O kadar insanız ki hiçbir şeyimiz yok. O kadar insanız ki hepimiz muhtacız. Hatta yardıma koşanlar bile… O kadar çaresiz bir hâldeyiz ki hayatta kalanlar için sevinç gözyaşları döküyoruz. Oysa hepsi hayattaydı zaten. Kimisi kolunu, kimisi bacağını kaybetmiş ama biz, hayat onlar için hâlâ devam ediyor diye seviniyoruz. Çocuğunu kaybetmiş anneler, babalar ağlamaya utanıyorlar daha büyük acıları olanları düşünerek. Yas tutmaya utanıyorlar. Dillerini, yumru oturmuş boğazlarını değil de gözlerini tutuyorlar. Bakınca anlıyorum gözlerini tutanları, onların yerine ağlamak istiyorum. Ah, ben nasıl sarıp sarmalasam onları? Romanları ve hikâyeleriyle kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Enkaz" kitabıyla sizi deprem gerçekleriyle yüzleştiriyor.

Yakalandığım en güzel hastalığın belki de tek kelime ile ifade edilmesiydi aşk. Her sızlattığı yara, ondan da azılı, ondan da acımasız… En umulmadık anda açtığı şefkat kolları da olmasa, kim katlanırdı ki bu illete? Yağmurun getirdiği toprak kokusunu, denizin kayalıklarla sevişirken çıkardığı o sesi, güneşin uyku mahmurluğunu alan tazeliğini, rüzgârın şevkle saran sadakatini, bulutların insan tahlil ettiren o şekillerini aşktan başka hangi duygu sunabiliyor ki insana? Sevgili mi? O, aciz bedene ayrı bir yürek sızısı değil mi zaten? Köre resim göstermeye çalışmak gibidir yâre aşkı sunmak, tattırmak, yaşatmak… Yâr, benim savaşıma silahsız cepheler açma! Evvela aşkı hisset iliklerine kadar ve ona bulan etinle, kemiğinle. Ardından bul beni, herkesin unuttuğu anda. Önce aşka tutul, yandıkça bana tutun! İlk sen bul o mukaddes hissi. Sonra sığın onun koynuna ve bir gece yarısı çal kapımı. Velhasıl sen bana aşkla gel sevgili, bana aşkla gel.

Güzellik, bakmayı bilen gözdedir sevgilim. Artık kendime layık olanı seçebiliyorum sayende. Bir insanın gözlerine bakıp, kalbini görebiliyorum her seferinde. Eskisi gibi değilim. Neden mi senden çok daha öndeyim? Herkesin dünyası kendi gördüğü kadardır sevgilim. Sen önüne bakarken, ben uzakları ezberledim. Sen olup bitenlerle ilgilenirken, ben olmayanın izindeydim. Çivi çiviyi sökermiş, yalnızlığı kanatan hüzünlü şarkılar, yalnızlığa iyi gelirmiş. İşte ben bu şekilde hayata karşı direndim. Keşke bana akıl vereceğine, aklımı alacak kadar beni sevseydin. Ben, bir çocukluk edip büyüdüm işte! Sen büyümüşsün ama doğmamışsın bile. Ben, senin doğrundum sevgili. Ötekiler gelip geçerdi. Sen doğru olanı değil, geçerli olanı seçtin. Terk etmek kazanan olmaya yeter zannettin. Bana, bir veba busesi bırakıp gittin; bak şimdi yerini başkaları aldı. Bu aşkın vebası sende, busesi bende kaldı. Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum… Ama alışacaksın biliyorum. Romanları ve hikâyeleriyle kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Bukre" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.

Kristen Simmons’ın Edgar adayı gerilim serisinin Dolandırıcılar Okulu ile başlayan çarpıcı sonu, İntikam’da öngörülemeyen bir gerçek olarak ortaya çıkıyor...   Brynn Hilder’ın, Sikawa şehrinin şımarık zengin çocuklarından annesinin eski erkek arkadaşına, bir motosiklet çetesinden bir senatörün oğluna kadar pek çok insanı kandıracak bir yeteneği vardır. Kazanılacak para ya da açığa çıkarılacak bir sır varsa bunu nasıl yapacağını iyi bilmektedir. Ayrıca Dr. O ve Vale Salonu sayesinde kendisi gibi dolandırıcılardan oluşan bir aile de bulmuştur.   Brynn ve arkadaşları, gerçeği ortaya çıkarmak için kendilerini şüphenin, aldatmanın ve ihanetin üstesinden gelmeye adarlar.   İçlerindeki en büyük dolandırıcıyla, hepsini bir araya getiren adamla mücadele etmek zorunda kalacaklardır.