Yediveren Yayınevi – Korku Günlüğü

Yakalandığım en güzel hastalığın belki de tek kelime ile ifade edilmesiydi aşk. Her sızlattığı yara, ondan da azılı, ondan da acımasız… En umulmadık anda açtığı şefkat kolları da olmasa, kim katlanırdı ki bu illete? Yağmurun getirdiği toprak kokusunu, denizin kayalıklarla sevişirken çıkardığı o sesi, güneşin uyku mahmurluğunu alan tazeliğini, rüzgârın şevkle saran sadakatini, bulutların insan tahlil ettiren o şekillerini aşktan başka hangi duygu sunabiliyor ki insana? Sevgili mi? O, aciz bedene ayrı bir yürek sızısı değil mi zaten? Köre resim göstermeye çalışmak gibidir yâre aşkı sunmak, tattırmak, yaşatmak… Yâr, benim savaşıma silahsız cepheler açma! Evvela aşkı hisset iliklerine kadar ve ona bulan etinle, kemiğinle. Ardından bul beni, herkesin unuttuğu anda. Önce aşka tutul, yandıkça bana tutun! İlk sen bul o mukaddes hissi. Sonra sığın onun koynuna ve bir gece yarısı çal kapımı. Velhasıl sen bana aşkla gel sevgili, bana aşkla gel.

İnsan bir ‘güzel’ olarak doğar. Büyüdükçe kendini büyük zannedenlerin oturduğu tahtı sallamaya başlar. Minik güzelle baş edemeyen büyükler, öcü, cin ve dev gibi hayali canavarlarla onu uyutmak isterler. Minik güzel büyüdükçe gelenek, ayıp, disiplin, not korkusu gibi gözle görülmeyen silahlarla sindirilmeye çalışılır. Maalesef güzel doğanların büyük bir çoğunluğu daha gençlik çağına gelmeden uyur. Çünkü bizim eğitim adına verdiğimiz bilgilerin çoğu aslında onu uyutmak ve uykusunu derinleştirmekten başka bir işe yaramaz. Bu kitapta dünyaya muhteşem olarak geldikten sonra iyi niyetlerle uyutulan, içindeki güzelin uyuduğunu fark eden ve onu uyandırmak için çırpınan bir sevgi yolcusunun serüveni var. Eğer sen de içindeki güzeli uyandırmak istersen hadi gel arkadaş olalım. Bu kitabı okuyup arkadaşlığımızın tadına bakman amacıyla gözlerini dört dakika ödünç verirmisin? İçindeki güzel uyandırmayı beklerken sen hala neyi beklediğini hiç düşündün mü?

Güzellik, bakmayı bilen gözdedir sevgilim. Artık kendime layık olanı seçebiliyorum sayende. Bir insanın gözlerine bakıp, kalbini görebiliyorum her seferinde. Eskisi gibi değilim. Neden mi senden çok daha öndeyim? Herkesin dünyası kendi gördüğü kadardır sevgilim. Sen önüne bakarken, ben uzakları ezberledim. Sen olup bitenlerle ilgilenirken, ben olmayanın izindeydim. Çivi çiviyi sökermiş, yalnızlığı kanatan hüzünlü şarkılar, yalnızlığa iyi gelirmiş. İşte ben bu şekilde hayata karşı direndim. Keşke bana akıl vereceğine, aklımı alacak kadar beni sevseydin. Ben, bir çocukluk edip büyüdüm işte! Sen büyümüşsün ama doğmamışsın bile. Ben, senin doğrundum sevgili. Ötekiler gelip geçerdi. Sen doğru olanı değil, geçerli olanı seçtin. Terk etmek kazanan olmaya yeter zannettin. Bana, bir veba busesi bırakıp gittin; bak şimdi yerini başkaları aldı. Bu aşkın vebası sende, busesi bende kaldı. Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum… Ama alışacaksın biliyorum. Romanları ve hikâyeleriyle kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Bukre" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.

Sen hiç başkasının senin için kurduğu hayallerin altında ezildin mi?

Ben hayallerime kavuşmak istiyorum. Köyüme geri dönmek ve yediden yetmişe herkesin bayram sevinci olmak istiyorum.

Hayatımı, başkalarının benim için kurduğu hayallere kurban vermeyeceğim.

Ellerimi, aklındaki köhnemiş bilgileri bana dayatanlara değil, kalbimin kapısını sevgiyle çalan sana uzatıyorum.

Uğrunda hayatımı ortaya koyduğum ve azimle şaha kalktığım hayallerime kavuşabilmem için benim elimden tutar mısın?

Sende beni hayallerime götürecek bilet var mı?

Solmak üzere olan ve senden gelecek eli umutla bekleyen bir çiçek.

Meryem

Onu içimden geldiği gibi sevmiştim. Bir gün içimden çıkıp gideceğini de bildiğim gibi. Yarısı bitti ömrümün, diğer yarısını ona adadım. Vedaların ağırlığını gidenler belirler, kalanlara da çekmek düşer. Bir orman yangınıymışsın meğer, ben çölüme su sanmışım. Her şeyi aldım da yanıma, bir ihanetini sığdıramadım bavula. Beni hevesimden vurduğunda suskundum. Yıkılmıştı gülüşlerimizin izleri. Hangi mutsuzluğun tekrarıydın bilemedim. İçimde kalan son seni de al; yoksa çok özlerim… Düştün artık gözümden, şimdi kim tutsa umurumda değil. Ben şair oldum ama senin aşkın artık şiirim değil! Sessizce kırıldım, nasıl olsa duymayacaktın. Hayatın sona eriyor da bir ona eremiyor. Söyle kelebeğim; aşkınla yaşamak için ne kadar ölmek gerekiyor? Ey çıkmaz sokağımdaki yanlış kapı!  Sana en sevdiğim yerden kırıldım! Güvenmiştim; bu da benim eksiğimmiş. “Ben demiştim” dememek için artık bir şey demeyi bıraktım. Dünya sizin olsun, ben geçerken uğradım. Bu hayat böyle gelmiş, böyle gider. En iyi bildiğin ses bir gün sana “Yanlış numara” der. Ah kelebeğim!  İçin bir mezarlıksa nasıl durabilirsin ayakta?    Bu gemi… Bu gemi bir daha yanaşmaz o limana!

Sen bana neleri öğrettiğini biliyor musun? İnsanın terk edildiğinde değil, unutulduğunda yalnızlaştığını ve unutulmanın insanoğluna verilmiş en büyük ceza olduğunu… insanı asıl yalnızlaştıranın, uzağındayken unutulmak değil, yakınındayken hatırlanmamak olduğunu… Sen bana neleri öğrettiğini biliyor musun? Başkalarının gözlerindeki ışığı görebilmemiz için, önce kendi gözlerimizdeki karanlığı aydınlatmamız gerektiğini. Ön yargıların insan ruhunun felçli yanı olduğunu. En çok önyargı sahibi insanların, “benim kesinlikle önyargılarım yoktur!” diyen insanlar olduğunu… yanılgı, yenilgi ve pişmanlık doğurduğunu… özgün düşünceye pranga vurduğunu… insanın kendinden ne kadar eminse, yanılmaya da o kadar yatkın olduğunu ve insanları yargılamanın, onları sevmeye engel olduğunu… Ama en çok; insanın, tanrının kendisine bahşettiği mükemmelliği bozmayacak kadar mükemmel olmadığını öğrettin… Rüyalarında ve masallarında başka başka hayal dünyalarının tadını çıkaranlar, bunun bedelini uyandıklarında hala aynı dünyada olmanın tahammül edilemez hafifliği ile öder. Teşekkürler Darcy… Prensesliğimi, bana kendi masalımdan anlattığın için…   Şiirleri ve romanlarıyla kalplerinize dokunan Kahraman Tazeoğlu, "Kayıp Yüzyılın Prensesi" ile sizi yine duygusal bir yolculuğa davet ediyor.

Oynayacağımız tiyatro etkinliğinde ben Rapunzel’i canlandıracaktım. Elfya ile o kadar sevinmiş, öyle hazırlanmıştık ki prova üstüne prova yapıyorduk.   Evimiz bir oda bir salon olduğundan Elfya salonda devam etmemizi istedi. Annem ve babamın oyunu gördüklerinde beni sevebileceklerini söylemişti.   Korkuyordum ama yine de denemek istedim ve salona geçtim. Anneme titrek ve kısık bir sesle “Yarın tiyatroda oynayacağım oyunu size göstermek istiyorum.” deyince sızmış olan babam bir anda kan çanağı gözleri ve ağzındaki salyalarıyla bağırarak ne oynayacağımı tekrar etmemi istedi.   Ben, “Rapunzel diye bir kızı oynayacağım, saçlarım onun saçlarına benziyormuş, öğretmenim öyle söyledi.” deyince bir anda saldırmaya başladı. Yediğim ikinci tokattan sonra tek hatırladığım Elfya’nın ağlayan gözlerle bana baktığıydı.   Uyandığımda hayatım boyunca unutamayacağım o acıyla karşılaştım. Cani adam bütün saçlarımı kesmiş, başımı resmen kazımıştı. Üstelik sadece benim değil Elfya ve annemin de saçlarını kesmişti. O sabah okula gidemediğim gibi gece sabaha kadar Elfya ile hiç konuşmadan ağladık. Ağlarken bile sessizdik, hıçkırıklarımızın duyulmaması için birbirimizin ağızlarını kapatıyorduk. Duyulursa tekrardan dayak yiyeceğimizi biliyorduk. O kadar anlamsızdı ki yaşanılanlar; bir kâbusun ortasında kalmış ve bir türlü çıkamıyor gibiydik.