Lev Nikolayeviç Tolstoy (1828-1910): Anna Karenina, Savaş ve Barış, Diriliş’in büyük yazarı, yaşamının son otuz yılında kendini insan, aile, din, devlet, toplum, özgürlük, boyun eğme, başkaldırma, sanat ve estetik konularında kuramsal çalışmalara da verdi. Bu dönemde yazdığı roman ve öykülerinde yıllarca üzerinde düşündüğü insanlık sorunlarını edebi bir kurguyla ele aldı. Tolstoy’un yarı otobiyografik denebilecek üçlemesinin ilk kitabı olan Çocukluk, ilk kez 1852 yılında Sovremennik dergisinde yayımlandı. Sade kurgusu, samimi, çarpıcı anlatımıyla okurlar arasında olduğu kadar dönemin edebiyatçıları arasında da büyük ilgi gördü. Çocukluk, dünyanın  en büyük yazarlarından birinin doğuşunu müjdeleyen ilk eserdir, üçlemenin diğer kitapları İlkgençlik ve Gençlik de Hasan Âli Yücel Klasikler Dizisi’nde yayımlanacak.

Etiyopya'daki sokak çocuklarının gerçek yaşamına dayanan dokunaklı ama cesaret verici bir öykü…

Dani ile Mamo normal koşullarda asla karşılaşmayacaktı. Etiyopya’nın başkenti Addis Ababa'daki hayatları bambaşkaydı. Dani kocaman bir villada yaşıyordu, Mamo'nun ise evi yoktu. Ama bu iki çocuk şimdi şehrin sokaklarında kaçak. Biri despot babasından, ötekiyse bir insan tacirinden kaçıyor. Tesadüf onları bir araya getirince yetişkinlerin bencil dünyasında hayatı birlikte göğüslemek zorunda kalıyorlar.

Daha ufacık bir kız çocuğuyken, cadı onu ne kapısı ne de merdiveni olan bir uzay uydusuna hapsetti. Gelecekte bile, kuleye hapsedilen genç kızlar var...

Cress, Cinder’ı Kraliçe Levana’nın hain planlarından haberdar etmek için her şeyi göze almıştı. Ancak ufak bir sorunu vardı. Çocukluğundan beri, hapsedildiği bir uyduda yaşıyordu ve ona eşlik eden tek şey internet bağlantılı ekranlardı. Elinde yalnızca bu ekranlar olunca, Cress’in de efsanevi bir hackera dönüşmesi kaçınılmazdı.

Bütün Dünya; Cinder, Kaptan Thorne, Scarlet ve Wolf’un peşindeydi. Onlar ise Levana’nın planlarını altüst etmek için Cress’i esir tutulduğu uydudan kurtarmaya ant içmişti. Ancak bir şeyler ters gitti ve ekip üyeleri uzayın ortasında birbirlerini kaybetti. Kraliçe Levana ise hiçbir şeyin İmparator Kai ile düğününü engellemesine izin vermemeye, dolayısıyla Cinder’ın peşini bırakmamaya kararlıydı.

Cress, Scarlet ve Cinder, Dünya’yı kurtarmaya gönüllü olmamıştı. Yine de Dünya’nın tek umudu Cress, Scarlet ve Cinder’dı.

Bazen tek suçunuz; yanlış zamanda, yanlış yerde olmaktır. ''Yamuk Okul'' serisinin yaratıcısı Louis Sachar'ın, Newbery Madalyası dâhil pek çok ödüle değer görülen, beyazperdeye de uyarlanan klasikleşmiş romanı  Çukurlar ;  ''ötekileştirilen'' çocukların dünyasında geçen, gizem dolu bir serüven. Tuhaf tesadüflerle örülmüş  sarsıcı hikâyesinin arka planında,  iyilerle kötülerin bir asırlık mücadelesine odaklanan  yazar; pes etmemeye, direnmeye ve umuda dair yüreklendirici bir anlatı sunuyor.    Adalet ve yargı kavramlarını tartışmaya açan kitap,  suça sürüklenen   çocukların ''yararlı ve çalışkan'' bireyler olarak yeniden topluma kazandırılmaları  olasılığı üzerine düşündürüyor.    Stanley Yelnats.  Fark ettiniz mi? Düzden de tersten de aynı okunuyor.  Ne şans ama! Belki de şansızlık, hatta lanet demeliyiz bu tesadüfe. Stanley, gökten bir çift ayakkabı düştüğünü gördüğünde bunun kaderinin bir oyunu olduğunu sezmişti. Şanssızlıklarla dolu yaşamında kazara da olsa böyle sürprizlere yer yoktu. Yaşananları kavramaya çalışırken, hiç işlemediği bir suçla itham edildiğini fark etti. Oysa bu kez tek kabahati; yanlış zamanda, yanlış yerde olmaktı. Artık emindi, büyük-büyük-büyükbabasından miras kalan lanet peşini hiç bırakmayacaktı. Mahkemeye çıktığında yargıç ona iki seçenek sundu: Ya ıslahevine gidecekti ya da Yeşil Göl Kampı'na. Stanley, ikinciyi seçti. Ne var ki göl kurumuş, çöle dönmüştü ve oradaki tüm erkek çocuklara ''kişiliklerini geliştirmeleri için'' çukur kazdırıyorlardı. Stanley, çok geçmeden işin gerçek yüzünü anlayacak ve kazdığı her çukurla hiçliğin ortasında yatan yüzyıllık bir hikâyeyi gün ışığına çıkaracaktı. Mizahtan beslenen güçlü anlatısıyla okurları, çözümü pek de kolay olmayan gizemli olaylarla baş başa bırakan Louis Sachar, içimizdeki merak ve şüphe duygularını harekete geçirecek baş döndürücü bir kurguya imza atıyor.  Kaleme alınışının 25. yılını kutlayan Çukurlar, ''hatasını düzeltenin, hayatını da bir çekidüzene koyacağı'' düşüncesi üstüne kurulu, çarpıcı bir hikâye!

50 yıllık yaşamına sayısız roman ve hikâye sığdırmış edebiyatımızın en önemli kalemlerinden biri olan Mahmut Yesari, Çulluk'la beraber yazın dünyasına adını duyurmuş ve dönemini resmetmesiyle unutulmazlar arasında yerini almıştır. Mahmut Yesari’nin, Çulluk adlı romanı edebiyat tarihimizde işçileri, onların yaşamlarını konu edinen ilk romanlardan biri olarak kabul görür. Çulluk işçilerin yaşamını, yoksul işçi mahallelerini anlatan bir roman olmanın yanı sıra aynı zamanda kendi ayakları üzerinde durmak zorunda olan bir kadının yaşam mücadelesini anlatan bir roman olarak da dönemin edebiyat eserleri arasında öne çıkar.   “Bu, açlık denilen öyle bir ihtiyaç, öyle bir mecburiyetti ki insana ancak ölüm, ”Dur!” diyebilirdi. Son gayretini, son nefesine kadar sarf edecekti. İşleyen elleri, kalbiyle birlikte durabilirdi. Huzur, istirahat tavsiyelerini, mideden uzanan hain, insafsız bir pençe, anında boğar, öldürürdü.” Dorlion Yayınları olarak 1927 yılı baskısından sadeleştirme çalışması yaparak günümüz okurlarının beğeni ve ilgisine sunduğumuz bu çalışmayla Mahmut Yesari’yi okurlarımızla buluşturduğumuz için mutluyuz.

Son yirmi beş yıllık şiirimizde ölümü, içinde küçükten beslediği için hiç dehşete düşmeden, irkilmeden, tam bir iman ve teslimiyetle, özleyerek beklemiş tek şairimizdir o. Tanrı’ya bu şekilde bağlılığı onu beyazın hayranı yaptı. Şiirlerinde kir yoktur, leke yoktur. Katıksız, arı duru, dünya kirlerinden uzak, temiz şiirlerdir bunlar; hatıraları, vefası, sevgileri gibi temiz.

- Behçet Necatigil

Yedi Meşale hareketine topluluğun en genç yazarı olarak katılan Ziya Osman Saba’nın şiiri Ahmet Haşim’den Necip Fazıl ve Tanpınar’a uzanan bir çizgidedir. Bu anlamda, Dağlarca şiiriyle yakınlığı vardır. Dağlarca’nın Tanrı ve yaşam üstüne soruları Ziya Osman Saba’nın da sorularıdır. Öte yandan Saba’nın şiirlerinde Verlaine ve genellikle Fransız simgeci şiirin etkileri gözleniyor. Fakat konuları, hüznü ve lirizmi yerlidir. Bazen dindarca bir boyun eğiş olanla yetinme, çocukluk anıları ve akıp giden zaman bazen de toplumsal eleştiriler, çocuk sevgisi, daha güzel ve yaşanılası bir dünyaya özlem olgunluk dönemi şiirlerinin başlıca temalarıdır. Cahit Sıtkı şiiriyle öz ve biçim bakımından ortak özellikler taşıyan iddiasız görünüşlü şiirlerinde yer yer Necatigil’i anımsatan kırık söyleyişlerle şairin aydınlık, namuslu, duygulu sesi duyumsanır.

- Ataol Behramoğlu

Wattpad fenomeni Emine Tavuz’dan

Esila, kirpik uçlarından dudaklarındaki tebessüme kadar acıdan yoğrulmuş bir kızdı. Bedenine atılan darbeler ruhunda çok büyük yaralar açmıştı. Sömürülecek tek bir yeri bile kalmadığı halde bu eziyeti çekmek zorundaydı. Ta ki Asrın’a kadar.

Asrın, genç kızın sıkışıp kaldığı bu kapanda çaresizce attığı sessiz çığlıklarını işitmişti. Fakat bir sorun vardı. Genç adam yaralı bir aslan gibiydi; sert, hırçın ve etrafı duvarlarla kaplı.

Esila, onunla tanıştığında ruhuna daha fazla acı bulaştıracaktı belki de ama tek bir an bile pişman olmayacaktı. Çünkü geçmişin, sırtlarında açtığı yaraları koparıp atmak o kadar kolay olmasa da ikisi de yalnızca birbirleri sayesinde iyileşebileceklerini fark ettiklerinde, bolca acı vaat eden hastalıklı bir ilişkinin temelleri çoktan atılmıştı.

Bitti sandıkları yerden başlayan, başladığında çoğalan, çoğaldıkça şiddetlenen bu yangın onların hem kurtuluşları hem de bitişleri olacaktı.

“Kurtarılmaya ihtiyacımız var. Asrın, bizi kurtar!

Beni ve çocukluğumu kurtar!”

"Kalbinin atışını duyuyorum ve bu şarkının benim için çaldığını biliyorum. Mutluyum Asrın.”   Birbirlerini buldukları gece değişmeye başlayan hayatları, Asrın’ın Esila’ya sorduğu soruyla yol ayrımına sürüklenmişti. Sahip oldukları o derin aşkın ışığında geçen günler, bilinmezliğe doğru evrildiğinde ise hayat son kozunu oynamak için hazırlanmıştı.   Kurtulmak istediklerinde bile yakalarını bırakmayan anıları peşlerinden gelip ardı ardına felaketler yaşanmasına sebep olunca, kaçınılmaz son gerçekleşti; yaşanması hiç de sürpriz olmayan acılar sonrasında ödenen bedellere rağmen ruhlarında sönmeyen aşkın ateşiyle bir karar vermek zorunda kaldılar.   Ya onları rahatsız eden hayaletlere mahkûm olacaklar ya da sahip oldukları en değerli duyguların izinden giderek, kendi dünyalarında, kendi elleriyle ektikleri papatyalarla yaşayacaklardı.   “Bu şarkı senin sevgilim, dans et.”

“Sonra samanların arasına oturdu ve avucundaki pembe miskete baktı. Bir süredir zaman zaman aklına gelen ama her seferinde kabullenemediği için zihninden uzaklaştırmaya çalıştığı gerçekle yüzleşmeye hazırdı.”

Paydaş ailesi Ayaydınlar Çiftliği’ni satıp İstanbul’a yerleşme kararı almıştır. Aslan ve Aşkın Paydaş taşınma işlerini halletmek için İstanbul’dayken çocuklara -Nazlı, Timuçin, Neşe ve Gece’ye- Dadı Eftalya bakacaktır. Nazlı sosyal medya bağımlısı bir çocuktur, hayali “youtuberlık”tır. Timuçin korkusuz, kendinden emin, çok okuyan, meraklı, araştırmacı bir çocuktur. Neşe’nin Sırma adında hayali bir arkadaşı vardır. Kurduğu düzgün cümlelerle herkesi kendine hayran bırakan Gece üç ay önce konuşmayı aniden bırakmıştır.

Ayaydınlar Çiftliği’yle gizemli Dadı Eftalya arasında nasıl bir bağ vardır? Bir pembe misket geçmişten geleceğe insanların yaşamına nasıl yön verir?

Hanzade Servi, sonu gelmez sürprizlerle dolu, heyecan ve merak içinde okuyacağınız yaşantıları bir yapbozun parçaları gibi romanına yerleştiriyor.

Yılan bilimci bir anne ve otel müdürü bir babanın kızı olan Ruby, Avustralya’nın kırsal bölgelerinde yaşar. Hem annesinin etkisi, hem de kırsal bölgede büyümenin etkisiyle doğaya karşı oldukça ilgilidir ve yaban hayat fotoğrafçısı olmak ister. Fakat Ruby’nin bir günde apar topar tüm hayatı değişir. Babasının okyanusun ötesinde, Hindistan’da, yeni açılacak bir otelin işletmesini kabul etmesiyle Avustralya’da kurduğu düzeni sarsılır. Artık kendini ait hissettiği yerden, okulundan ve arkadaşlarından uzak kalacaktır.   Ruby, Avustralya’yı özlese de Himalayalar’da kendisini eşi benzeri görülmemiş bir doğa karşılar fakat yüzleşmesi gereken bazı şeyler vardır: Dağın lanetli olduğuna dair söylentiler ve kurtarılması gereken son dağ leoparları.

“Sanki geçmişimi bir sırt çantası gibi hep yanımda taşıyordum. Yürürken, otururken, gülerken, koşarken, konuşurken, yerken, içerken, sarılırken, eğlenirken o hep oradaydı; sırtımda. Biz sırtında çantalarla yaşayanlarız. İçi bizi acıtan anılarla, kıran bilgeliklerle ve mahveden tecrübelerle dolu sırt çantalarımız hep sırtımızda. Bazılarımızın yükü daha ağır, bazılarımızın yükü daha hafif ama hiçbirimiz tamamen özgür değiliz; çantaları bir kenara bırakamadığımız sürece...”

 

Mine ve Efe’nin No. 26’yla başlayan hikâyeleri Daire 7’yle devam ediyor.

Kardelen Sokak, No. 26, Daire 7 hikâyelerinin başladığı adresti. Mine’nin acıları ve umutları Daire 7’nin dört duvarı arasında dolaşırken, birlikte yazacakları yeni hikâye onların miladı mı olacak yoksa bu dört duvarın arasındaki her bir hatıra yollarına engel mi çıkaracak?

 

Daire 7’ye hoş geldiniz. Burada misafir değil, ev sahibisiniz...

Woolf 1920’lerin ortalarında Dalgalar’ı tasarlarken ortaya çıkacak romanın benzeri görülmemiş bir “melez” olacağından emindi. Şiirin coşkunluğuyla nesrin sıradanlığını kaynaştıran soyut ve gizemli bir yapıt, bir “oyunşiir”, olay örgüsü yerine ritimle yazılmış “yepyeni türde bir kitap” vardı aklında. Birçok kişi tarafından yazarın en büyük başarısı olarak görülen Dalgalar, altı arkadaşın çocukluktan orta yaşa dek yaşamlarının; onları kuşatan dünyayı algılayışlarının ve kim olduklarını keşfedişlerinin izini sürer.

Dokuz Yayınları – Daluyku – İs Serisi 5

Bu dünya sandığımızdan daha kırılgan ve tekinsiz bir yer...

Adını bilmiyordum. Onunla aylarca birlikte yaşadığım halde. Aslında onunla ilgili gerçekte tek bir şey bile bilmiyordum. Pahalı bir telekız servisinde çalıştığı dışında. Servis, üyelik sistemiyle hizmet veriyordu; kimliği belli düzgün müşteriler dışında kimseyi kabul etmiyordu. Bunun dışında başka işler de yapıyordu. Normal iş saatlerinde küçük bir yayıncıda yarı zamanlı düzeltmenlik, ayrıca yarı zamanlı kulak modelliği. 

Özetle çok meşgul bir iş yaşamı vardı. Bir adı vardı elbette. Aslında birkaç ad kullanıyordu. Ama yine de bir adı yok gibiydi. Yağmur gibiydi, bir yerlerden çıkıp gelmiş ve sonra ortadan kaybolmuştu. Geride sadece hatırası kalmıştı.

Haruki Murakami’nin en sevilen romanlarından biri olan Dans Dans Dans’la gizemli bir dünyanın kapılarını açıyoruz. Ortadan kaybolan çekici bir kadın... Yalnızlığını anlamlandırma çabası içindeki bir adam... Sezgileri gelişmiş sıradışı küçük bir kız...  Müzik... Ve kült Murakami romanlarından artık “tanışımız” olan Koyun Adam da bu romandaki yol arkadaşlarımız.

Goncourt ödüllü Leïla Slimani’nin Başkalarının Ülkesi üçlemesinin bu ikinci kitabı Dans Edişimize Baksanıza, artık zenginleşmiş ve yerel burjuvazi içindeki yerini almış Belhac ailesinin ve bağımsızlığını henüz kazanmış, yeni kimliğini inşa etmenin çalkantıları içindeki Fas’ın hikâyesine kaldığı yerden devam ediyor. 1960’ların sonu, 70’lerin başında geçen romanda, bir yandan 1968’in özgürlük rüzgârı, diğer yandan II. Hasan’ın her türlü muhalefeti bastıran saltanatı, siyasi polisin faaliyetleri, Fas sahillerinde kendilerine bir cennet bulan hippiler, Doğu ile Batı arasındaki kendi ikili kimliklerinin acısını çeken okumuşlar karşımıza çıkıyor.
Karmaşık bir siyasal-toplumsal arka planda Mathilde ile Emin’in artık yetişkin olan çocuklarının öne çıktığı bu ikinci kitapta Slimani’nin aile sagası daha da derinleşerek devam ediyor…

 

Böyle bir aşk ancak benimle biter.

Babasını kaybettikten sonra annesiyle Paris’e yerleşen Jérôme Palissier, tatillerini düzenli olarak dayısının Normandiya kırsalındaki evinde geçirmeye başlar. Zamanla, kuzeni Alissa’ya âşık olur ve bir Ortaçağ şövalyesi gibi ona derinden bağlanır. Aşkı ve inancı arasında sıkışan Alissa ise, Jérôme’un ruhunun selameti için duygularını bastırmayı, ondan uzaklaşmayı seçer.

19. yüzyılın en dokunaklı aşk hikâyelerinden biri kabul edilen Dar Kapı, mutlulukla erdemin birbirine karıştığı, Gide’in kendi hayatından otobiyografik izler taşıyan hüzünlü bir roman.

“André Gide, sade adı söylendiği zaman bir medeniyeti, bir kültürü en iyi taraflarıyla hatırlatan nadir insanlardandır.”
Ahmet Hamdi Tanpınar

 

Fark Yayınları – Dava – Fark Yayınları

"Bir çift ölü göz gözlerinin içine dikilmiş, öbür dünyadan buna bakıyordu sanki. Ve ne kadar kibar konuşuyordu ölü. Kılığına bak, ya otopark değnekçisi ya durak kahyasıdır derdin; yüzüne bak, melek midir nedir; gözüne bak, ölmüş de haberi yok yazık; hiçbir yerine bakmadan sırf dinle, haber spikeri. Ve de ne kadar aşina geliyordu Allah'ım. Ve maalesef nasıl da ürpertiyordu."Deccal olmak, melek olmak… Ölü olmak, diri olmak… Hasta olmak, sağlıklı olmak… Erkek olmak, kadın olmak, eşcinsel olmak, başka cins olmak… (Bir de "cins" olmak var tabii, o ayrı!) O kadar ayrılar, o kadar başkalar mı gerçekten? Bir bakın, bir düşünün bakalım.Sezgin Kaymaz, hem tiryakilerine alıştıkları lezzeti hep yeniden sunan, hem de hep yeni sulara açılan bir yazar.

Tekinsizliğin, şiddetin, "kötülüğün", olağanüstünün ve gündeliğin içinden hep sevinç kuşlarını havalandıran bir yazar, aynı zamanda… Deccal'in Hatırı'nda sevinç kuşları, koma halinin, manyak doktorların, mafyacıların, polisçilik oynayan polislerin, lubunyaların, haris rantiyelerin ve tabii her zaman olduğu gibi, garibanların arasından havalanıyor.

Dede Korkut Kitabı Türk dilinin bir şaheseri olarak Türk töresi etrafında bir insanı milli ve manevi değerlerle donatmaya kafidir. Bu esere adını vermiş olan Dede Korkut, Türk’ün efsanevi kişisi, bilge adamı ve ozanların pîri olup destanlar onun tarafından düzülüp koşulmuştur. Hikayeler, öncelikle sözlü edebî ortamda dilden dile aktarılmış daha sonra ise isimsiz kahramanlar tarafından yazıya geçirilmiştir. Orhan Şaik Gökyay mükemmel üslubuyla, Türk milletinin “adı sanı yok olmasın” diye eseri günümüz insanının da anlayabileceği dilde hazırlayarak genç dimağlardaki millî benliği taze tutmayı hedeflemiştir.