İyiliğin bir rengi olabilir mi? Kitabımızın kahramanı Yalıçapkını’nın en merak ettiği soru: İyilik ne renktir? Karşılaştığı kuşlara bu soruyu sorar. Önce Kanarya ile karşılaşır. Kanarya altın rengi kanatlarını çırparak iyiliğin sarı renk olduğunu söyler. Güneş’in şefkatle Dünya’mızı ısıttığını ve başakları büyüttüğünü belirtir. Karga iyiliğin siyah olduğunu söyler. Gecenin merhamet ve nezaketle Dünya’mızı örttüğünden bahseder. Her bir kuşun cevabı kendi rengindedir, verdiği örnekler farklıdır. Yalıçapkını, hepsinin de haklı olduğunu düşünür, kafası karışır. Tam bu esnada karşılaştığı biri ona aradığı cevabı verir. Acaba iyilik ne renktir?

Biri bakkalda kırık yeşil şemsiyesini unutur.Şemsiye kimindir? Şeftali ağacı, Terzi Zehra ve Martı yeşil şemsiyeli yaşlı bir adamı tanımışlardır. Ama ne zaman? Şemsiyeyi unutan adamla onların unutumadıkları adam aynı kişi midir? Kırık şemmsiye dostların aramağanlarıyla göz alıcı, sağlam bir şemsiyeye dönşünce yeniden kaybolmamış mıdır? Sorular sora sora kırık bir şemsiyenin izini sürmeye, öykülerden öyküler yaratmaya var mısınız?

Küçük Penguen arkadaşlarıyla oynamaya bayılıyor ama küçük bir sorun var. Küçük Penguen sudan çok korkuyor! O kadar korkuyor ki suda oynayan arkadaşlarına katılamıyor. Küçük Penguen korkusunu yenebilecek, cesaretle köpüklü dalgalara atlayabilecek mi?

Öykümüzden kahramanı bir kivi kuşu. Onlar dünyanın en çekirgen kuşları. Yeni Zelanda’ da yaşıyorlar. Ormanların derinliklerinde, su bitkileri arasına gizlenen bu utangaç kuşlar, sadece geceleri ortaya çıkıyorlar. Gözleri çok iyi görmüyor. Kuyrukları da yok. Gövdeleri iri, kanatları ise çok küçük olduğundan uçamıyorlar. Burun delikleri upuzun gagalarının en ucunda. Sazlar arasında çamura batmadan yürüyebiliyorlar, çünkü ayakları çok kocaman. Bu garip görüntüleriyle Yeni Zelenda halkının kalbine taht kurmuş kivi kuşları. Paraların, posta pullarının ve ülkede yetişen her türlü ürünün üstünde onun resmine rastlıyoruz.Çok ünlü bir kuş ama o, ününden haber siz, bizden çok uzaklara utangaç yaşamına sürdürmekte.

“Bir gün Matthew’u ve sınıf arkadaşlarını müzeye götürdüler.

Müzeye ilk gidişleriydi.

Gördükleri karşısında şaşırdılar.

Kral IV. Fare’nin komutan giysisiyle dev bir resmi vardı.

Onun yanında ise Matthew’un ağzını sulandıran bir peynir resmi…

Bir de havada uçan kanatlı fareler ile boynuzlu, iri kuyruklu fareler, dağlar, gürül gürül akan ırmaklar ve rüzgâra boyun eğen dallar…

Dünya bütünüyle burada, diye düşündü Matthew.”

Sanatın tanımı zor ama siz bir de Lionni’den dinleyin.

O, çocukların da sanata ihtiyaç duyduğunu biliyor, bize sanatı ve hayatımıza yansıyan tatlı etkilerini tüm yalınlığıyla anlatıyor.

Bu kez, ailesi doktor olmasını umarken gönlünü renklere kaptıran Matthew’un hikâyesi bekliyor okurları.

Küçük farenin ressam olma yolundaki kararlı adımları, bizim de yollarımızı aydınlatıp renklendirecek şüphesiz.

“Dünya bütünüyle burada.”

Tozlu tavan arasında yaşayan fare Matthew’ın ailesi doktor olmasını ister, o ise dünyayı görmeyi.

Bir gün arkadaşlarıyla müzeye gider.

Bu harika günün ardından kendisini bambaşka bir dünyanın içinde bulur.

Artık her şeyi farklı görür, rüyaları bile renklenmiş ve biçim değiştirmiştir.

Öyle mutludur ki! İşte şimdi dünya tam da fırçasının ucundadır.