Elif günlerdir annesiyle birlikte kurabiye yapmak istiyordu. Ancak annesinin hiç vakti yoktu.Elif tek başına kurabiye yapmaya karar verdi…

Elif kurabiye yapacağı malzemeleri hazırlarken, yumurtalardan biri masadan yuvarlanıp yere düşüverdi. Annesi, mutfağın halini görünce, tek başına kurabiye yapmaya kalkışan Elif’e kızdı mı dersiniz?

Elif annesi ve babasıyla tatile gideceği için çok mutluydu. Bu kez tatile uçakla gidecekleri
için de çok heyecanlıydı. Çünkü daha önce hiç uçağa binmemişti!

Bulutların üstünde uçarken afiyetle makarna yiyen Elif, babasından uçakların nasıl uçtuğunu da öğrendi. Üstelik uçaktan inerken pilot kabinini ziyaret etmesine de izin verildi!

Havalar ısınmaya başladı. Göçmen kuşlar geri döndü, ağaçlar çiçek açıyor ve Bahar Bayramı yaklaşıyor. Elif kendine minik bir bahçe hazırlayıp, Bahar Bayramı’nı karşılamaya hazırlanıyor. Elif’le birlikte siz de Bahar Bayramı eğlencelerine katılın.

Elif ilk kez harçlık almaya başlamıştı! Aldığı harçlığı kumbarasında saklıyordu. Çünkü çok sevdiği bir oyuncak at için para biriktiriyordu. Kumbaradaki parayı annesiyle birlikte saydı. Dedesi yabancı para örnekleri bile gösterdi ona.

Sabah yağmurun sesiyle uyanan İnci, okula geç kaldı. Yaptığı güzel resmin üzerine su döküldü. O gün her şey ters gidiyordu sanki. İnci’nin bozulan morali nasıl düzelebilirdi? Neyse ki İnci’nin keyfini yerine getirmek için çareler çoktu…
Çocukların gündelik hayatta karşılaştıkları önemli sorunlardan biri, sevgi dolu bir dille anlatılıyor. Ebeveyn ve öğretmenlere, keyifsizlik ve moral bozukluğuyla başa çıkma yollarını anlatan ebeveyn mektubunu da kitabın sonunda bulabilirsiniz.

İnci’nin hayatında yeni bir dönem başlıyordu. Yeni bir semt, yeni bir sokak, yeni bir okul... Taşındıkları gün, her şeyden önce apartmanın karşısındaki köşk çekti İnci’nin dikkatini. Hüzünlü bakan pencereleriyle, hikâyesiz binalar arasında hemen gösteriyordu kendini. Okulla, piyano dersleriyle ve bu gizemli köşke dair düşlerle geçen haftalardan sonra, karlı bir kış gününde, İnci’nin babası yeni bir plakla geldi eve. Çalan müzik, bir mucizenin habercisi gibiydi, hem ismiyle hem de Ninni’siyle... O gece, bir ışık yandı köşkün pencelerinde. Davet gibiydi yepyeni bir öyküye...

Öyküleriyle ve biyografileriyle sevilen Göknil Özkök’ün hayalle gerçeği buluşturan bu ilham dolu öyküsü, klasik müzik bestecimiz Ahmed Adnan Saygun’a ve onun müzik eğitimine adanmış hayatına saygı niteliğinde.

Duru ile Demir, o gün teyzelerinin çalıştığı inşaat alanını ziyarete gidecekleri için çok heyecanlılardı. Yol ve köprü yapımında kullanılan iş makinelerini gören kardeşler şaşkınlıklarını gizleyemediler. Kazı makineleri, silindirler, greyderler, beton mikserleri bunlardan bazılarıydı sadece.

Çocukların hakları Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi ile güvence altında.

Bu kitapta sözleşmenin eğitim hakları ile ilgili kısımları ele alınıyor.

İsmail 10 yaşındaydı. Sorular ormanında uçan minnacık bir kuş gibiydi. Orman ne kadar büyüktü ve İsmail ne kadar küçüktü! Oysa, bütün soruların bir cevabı olduğundan hiç şüphesi yoktu İsmail'in. Öyleyse ne yapacaktı? Soruların peşine takılacaktı! Soruların peşine takılacaktı ve tuttuğu yol, onu doğruca cevaplara götürecekti...

Bazen araması; bazen de sabah uyanır uyanmaz yuvasından çıkan, telaşlı küçük bir karınca gibi, sağa sola sapmadan, doğru bildiği yolda, karşısına aradığı cevaplar çıkana kadar yürümesi gerekecekti...

İsmail öyle yaptı! Ve eve, hiç eli boş dönmedi! Bu onun hikâyesidir ama hepimizi anlatır.

Hiçbir şeyin sıradan olmadığına dair, "sıradan" bir hikâyedir.

Büyüleyicidir, çünkü gerçektir!