Kağnı

Kağnı

“Kağnının kenarına tutunarak biraz daha yürüdü. Ayaklarıbirbirine dolaşıyordu. Öküzlere “oooha” diye bağırmak
istedi, sesi boğazından çıkmadı; elleri kağnıdan kurtuldu,yere yuvarlandı, tozların içinde tekrar ayağa kalkarak
koştu. Karşıdan doğru yeni çıkan serin bir rüzgâr üçeteklientarisini ve şalvarının paçalarını uçuruyor, yırtık yazma
başörtüsünü siyah bir bayrak gibi dalgalandırıyordu.Kağnıya yetişemeden tekrar düştü, yüzü yolun beyaz ve
kül gibi ince tozlarına gömüldü.
Kağnı, taşlara çarptıkça, üzerinde bağlı ölüyü iki tarafafırlatarak ve yükselip alçalan uzun, yanık gıcırtılar çıkararak
ve ay ışığının altında ve gecenin sessizliği içinde arkasındahafif bir toz bulutu bırakarak, ağır ağır kendi bildiğine
ilerliyordu.”